مهر فروزان

میزان عشق و علاقۀ مرحوم علاّمه طهرانی به نجف اشرف

 ایشان می‌فرمودند:

نجف برای من بهشت موعود بود، و هوای سوزان تابستان را همچون نسیم لطیف بهاری پذیرا می‌شدم.

 جذبات و بارقه‌های حریم قدس علوی چنان تار و پود وجودش را گرفته، و فیضان لطف و عنایت مقام ولایت مطلقه آن‌چنان او را از خود بی‌خود نمود که دیگر خیال مراجعت به ایران برای همیشه از ذهنش خارج گشت.

 فراغت بال و طمأنینۀ خاطر و دوری از ایران و مسائل مستحدثۀ هائله از یک طرف، و جوار میمون و مبارک مولی الموحّدین امیرالمؤمنین علیّ علیه السّلام از طرف دیگر، تمامی استعدادات و قوای منطویۀ در وجود شریفش را مصروف کسب کمالات علمی و معنوی و استفاده و استفاضۀ هرچه بیشتر از آن آستان عرش بنیان نمود. و به دور از قضایا و مسائل جاریۀ حوزویّه و ورود در اهواء و آراء باطلۀ صارفۀ متداوله، با جدّ‌یّت هرچه تمام‌تر و کوششی بی‌نظیر به اقتناص فضائل و مکارم آن دیار پرداخت.

دستورات سلوکی علاّمه طباطبایی به علاّمه طهرانی

 مرحوم علاّمه طباطبایی همچنان‌که استاد ایشان در علوم متداولۀ حوزویّه بودند، استاد عملی و سلوکی ایشان نیز به شمار می‌آمدند، و به ایشان دستور اشتغال به اذکار و اوراد توحیدیّه و تهلیلیّه و یونسیّه و غیر ذلک می‌دادند.

 از جمله دستورات علاّمه طباطبایی به ایشان این است:

 فکر در موت، فکر در نفس، قرائت مسبّحات عند‌ النّوم، سجدۀ طویله با ذکر یونسیّه حدّاقل چهار‌صد مرتبه، مراقبه به تمام معنا، قرائت قرآن به طوری که قاری را غیر و خود را مستمع بداند، قرائت سورۀ «صلّی الله علیه و آله و سلّم» در شب‌های جمعه، نماز حضرت حجّة عجّل الله تعالی فرجه الشّریف در شب‌های جمعه، صد مرتبه قرائت ﴿إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ﴾ در شب‌های جمعه و صد مرتبه در عصر‌های جمعه، نوافل لیلیّه و نهاریّه.¹