مهر فروزان

 الهیّۀ خود غوطه‌ور نموده، و صبح و شام از جواهر آبدار و لآلی شاهوار حِکَم الهیّه او را متمتّع می‌فرمود.¹ علاّمه طباطبایی با آینده‌نگری شگرف خود، نه تنها با تعلیم و تدریس علوم مصطلح حوزوی، از حکمت و هیئت و تفسیر و فقه‌الحدیث و غیره، مراتب صعود او را به قلّۀ علم و معرفت به فعلیّت می‌رساند؛ بلکه با بیان حقایق مستترّه و دور از انظار خلق سرگردان، و کشف اغطیۀ عوالم ربوبی، و ترسیم حقیقت عالم خلق و امر، ابواب هدایت را یکی پس از دیگری به روی او باز نموده، و دریچه‌های وفود به عوالم اسرار هستی را بر او مکشوف می‌ساخت.

 علاّمه طهرانی در این زمینه در کتاب ارزشمند مهر تابان چنین می‌فرماید:

و گهگاهی از حالات بزرگان و اولیاء خدا و مکتب‌های عرفانی برای ما بیاناتی‌ داشتند؛ بالأخصّ از استاد نجف خود در معارف الَهیّه و اخلاق: مرحوم سیّد العارفین و سند‌ المتألّهین، آیة الله الوحید، آقای حاج میرزا علی آقای قاضی ـ رضوان الله علیه ـ برای ما بیان مفصّلی داشتند که بسیار برای ما دلنشین و دلپسند بود. و مجالس ما با ایشان علاوه بر اوقات دروس رسمی، در شبانه‌روز گاهی به دو و سه ساعت می‌رسید.

شیفتگی و عشق و علاقۀ ما به حضرت ایشان به حدّی رسید که برای انس و ملاقات بیشتر و استفاده و استفاضۀ افزون‌تر، حجرۀ مدرسه را ترک نموده و در قرب منزل ایشان اطاقی اجاره کردیم و بدانجا منتقل شدیم. و به طور مدام و مستمرّ یکی دو ساعت به غروب مانده، و بعضی از اوقات تا پاسی از شب گذشته، ایشان برای ما از مواعظ اخلاقی و عرفانی بیاناتی داشتند. و در فصل بهار در باغ قلعه که در قرب منزل ما بود، می‌آمدند و برای ما و یکی دو نفر از رفقای دیگر، از سیره و روش فلاسفه الَهیّه اسلامیّه و از مسلک علمای اخلاق و سیر و سلوک عرفای عالی‌قدر، بالأخصّ از احوال مرحوم آخوند ملاّ حسینقلی همدانی و شاگردان مبرّزش، چون آقا سیّد احمد کربلایی طهرانی، و آقای حاج میرزا جواد آقای ملکی تبریزی، و آقا حاج شیخ محمّد بهاری،