مهر فروزان

 خارج مرحوم آیة الله سیّد محمّد داماد ـ رحمة الله علیهم اجمعین ـ استفاده نمودند.

 و امّا دروس فلسفه و حکمت متعالیه و تفسیر و فقه‌ الحدیث و عرفان نظری را در خدمت استاد بی‌بدیل، علاّمۀ دهر، حکیم عَلَی الإطلاق، عارف بالله و بِأمرِ الله، مرحوم آیة الله العظمی حاج سیّد محمّد حسین طباطبایی تبریزی ـ رضوان الله علیه ـ به پایان رسانیدند.

 ارتباط ایشان در اوان اشتغال به تحصیل با مرحوم علاّمه طباطبایی که با تَتَلمُذ دروس فلسفه آغاز شده بود، از مراتب اقتناص و اکتساب علوم متداول حوزوی گذشت و به ارادت و پیوندی وثیق که محصول شیفتگی و انجذاب به صفات ملکوتی آن بزرگ و عطش نسبت به فَیَضان علوم و معارف حقّۀ تشیّع و ولایت که در نفس قدسی انورش متبلور گشته بود، مبدّل گشت؛ و فصل جدیدی در حیات علمی و جهان‌بینی او گشود، و افق دوردست معارف الَهیّه را در جلوی چشمان وی قرار داد و او را به صوب عوالم غیب و مراتب شهود رهبری نمود.¹

 علاّمه طهرانی روزی می‌فرمودند:

قبل از عزیمت به قم و ارتباط با جامعۀ علما و قاطبۀ مشتغلین به علوم دینی، چنین می‌پنداشتم که تمامی این افراد در زمرۀ صلحا و اخیار و از برگزیدگان خلق و متّصف به صفات قدسیّه و متخلّق به اخلاق ربّانیّین می‌باشند؛ و همواره این حسن ظنّ در محاورات و تخاطب‌ها و مراوده‌ها مرا همراهی می‌نمود. لکن پس از ورود به حوزه و حشر و نشر با طبقات مختلفۀ از علما و اندیشمندان و ملبّسین به لباس علم، دریافتم که حسن ظنّ نسبت به قاطبۀ این طیف، امری نادرست و موهوم و خلاف حقیقت و واقع است؛ و همه را به یک نسق در زمرۀ اتقیاء و صلحا قرار دادن، بیجا و دور از انصاف می‌باشد. بلکه در میان اینان افرادی پیدا می‌شوند که ظاهر خویش را به آداب علم می‌نمایانند و خود را در سلک بزرگان و اولیاء جا می‌زنند، امّا باطن آنان به