مهر فروزان
نمائی اجمالی از شخصیت علمی و اخلاقی حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی
کتاب شریف «مهر فروزان» اثر ذی‌قیمتِ حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس‌الله‌سرّه می‌باشد که به معرّفی اجمالیِ شخصیت علمی و اخلاقیِ عارف بالله و بأمر‌الله حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌الله‌نفسه‌الزکیّة پرداخته و شمّه‌ای از اصول تربیتی و سیرۀ عملی آن عارف ربانی را برای جویندگان راه خدا و پیروان مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام به رشتۀ تحریر درآورده است. اهمّ مطالب مندرج در این اثر: • نقش بسزای علامه طباطبائی در ساختار معرفتی علامه طهرانی • عقل و شرع و شهود سه‌رکن اساسی مکتب عرفانی علامه طباطبایی • ارتباط وثیق علامه طهرانی با آیةالله سیدجمال‌الدین گلپایگانی • خوف از ابتلاء به مرجعیّت و التجاء به ائمه علیهم‌السلام • ارتباط با عارف بالله حضرت آیةالله حاج شیخ محمد‌جواد انصاری همدانی رضوان‌الله علیهما • توفیق اتصال به محضر آیت‌الحق و العرفان، حاج سیدهاشم حداد رضوان‌الله‌علیه • اساس فعالیت علامه در مسجد، تببین معارف بدون مصلحت‌اندیشی • تربیت طلّاب و دانشجویان علوم اسلامی، و شاگردان سلوکی • بعضی از مبانی علامه طهرانی در مسائل مختلف فقهی و اجتماعی • منع علامه از ورود افراد در مسائل ربویِ بانک‌ها • حرمت رجوع به حکّام ظالم در مرافعات • اهتمام به اداء نماز در پنج نوبت • مواظبت علامه طهرانی در استعمال عناوین و تعابیر واقعی • عدم تنازل از توحید در روش تربیتی مرحوم علامه • اهتمام علامه بر حفظ شاخصه‌های فرهنگی اسلام و تشیع • شخصیت سیاسی علامه طهرانی • ملموس‌بودنِ روح حیات و ارتباط با ضمیر خواننده در تألیفات علامه طهرانی • خدمت به خلق و ایجاد محبت و صفا از خصائص علامه طهرانی • عظمت روح و تعالی نفسِ قُدسیِ علامه طهرانی
مهر فروزان
21آب دریا را اگر نتوان کشید *** هم به قدر تشنگی باید چشید یک دهان خواهم به پهنای فلک *** تا بگویم وصف آن رشک ملک1 «هَجَمَ بِهِمُ العِلمُ عَلَی حَقیقَةِ البَصیرَةِ، و باشَروا روحَ الیَقینِ، و استَلانوا ما استَوعَرَهُ المُترَفونَ، و أنِسوا بِما استَوحَشَ مِنهُ الجاهِلونَ، و صَحِبوا الدُّنیا بِأبدانٍ أرواحُها مُعَلَّقَةٌ بِالمَحَلِّ الأعلَی. أُولَئِکَ خُلَفَاءُ اللهِ فی أرضِهِ، و الدُّعاةُ إلَی دینِهِ، آهِ آهِ! شَوقًا إلَی رُؤْیَتِهِم.»2
لا صَوَّتَ النّاعی بِفَقدِکَ إنَّهُ *** یَومٌ عَلَی آلِ الرَّسولِ عَظیمٌ3 - مثنوی معنوی، طبع میرخانی، دفتر پنجم.
- نهج البلاغة (عبده)، ج ٤، ص ١١٧. ترجمه از روح مجرد، ص ٤:
«امواج علم بر اساس حقیقت ادراک و بصیرت بر آنها هجوم برد و به یک‌باره آنان را احاطه نمود؛ و جوهرۀ ایمان و یقین را به جان و دل خود مسّ کردند؛ و آنچه را که خوش‌گذران‌ها سخت و ناهموار داشتند، نرم و ملایم و هنجار انگاشتند؛ و به آنچه جاهلان از آن در دهشت و ترس بودند انس گرفتند. فقط با بدن خاکی خود هم‌نشین دنیا شدند، با روح‌هایی که به بلندترین قلّه از ذِروه قدس عالم ملکوت آویخته بود. ایشانند در روی زمین جانشینان خدا، و داعیان بشر به سوی دین خدا. آه آه، چقدر اشتیاق زیارت و دیدارشان را دارم!» - بحارالأنوار، ج ٥٣، ص ٢٥٦، به نقل از قاضی نور الله شوشتری در مجالس المؤمنین؛ این ابیات به خطّ حضرت صاحب الأمر علیه السّلام بر قبر شیخ مفید ـ علیه الرّحمه ـ مرقوم شده است. ترجمه از محقّق:
«آوای مرثیه خوان بر فقدان تو بلند نگردد که روزگار مرگ تو بر خاندان پیامبر، بزرگ است.»