مهر فروزان
نمائی اجمالی از شخصیت علمی و اخلاقی حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی
کتاب شریف «مهر فروزان» اثر ذی‌قیمتِ حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس‌الله‌سرّه می‌باشد که به معرّفی اجمالیِ شخصیت علمی و اخلاقیِ عارف بالله و بأمر‌الله حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌الله‌نفسه‌الزکیّة پرداخته و شمّه‌ای از اصول تربیتی و سیرۀ عملی آن عارف ربانی را برای جویندگان راه خدا و پیروان مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام به رشتۀ تحریر درآورده است. اهمّ مطالب مندرج در این اثر: • نقش بسزای علامه طباطبائی در ساختار معرفتی علامه طهرانی • عقل و شرع و شهود سه‌رکن اساسی مکتب عرفانی علامه طباطبایی • ارتباط وثیق علامه طهرانی با آیةالله سیدجمال‌الدین گلپایگانی • خوف از ابتلاء به مرجعیّت و التجاء به ائمه علیهم‌السلام • ارتباط با عارف بالله حضرت آیةالله حاج شیخ محمد‌جواد انصاری همدانی رضوان‌الله علیهما • توفیق اتصال به محضر آیت‌الحق و العرفان، حاج سیدهاشم حداد رضوان‌الله‌علیه • اساس فعالیت علامه در مسجد، تببین معارف بدون مصلحت‌اندیشی • تربیت طلّاب و دانشجویان علوم اسلامی، و شاگردان سلوکی • بعضی از مبانی علامه طهرانی در مسائل مختلف فقهی و اجتماعی • منع علامه از ورود افراد در مسائل ربویِ بانک‌ها • حرمت رجوع به حکّام ظالم در مرافعات • اهتمام به اداء نماز در پنج نوبت • مواظبت علامه طهرانی در استعمال عناوین و تعابیر واقعی • عدم تنازل از توحید در روش تربیتی مرحوم علامه • اهتمام علامه بر حفظ شاخصه‌های فرهنگی اسلام و تشیع • شخصیت سیاسی علامه طهرانی • ملموس‌بودنِ روح حیات و ارتباط با ضمیر خواننده در تألیفات علامه طهرانی • خدمت به خلق و ایجاد محبت و صفا از خصائص علامه طهرانی • عظمت روح و تعالی نفسِ قُدسیِ علامه طهرانی
مهر فروزان
19بسم الله الرَحمَن الرَحیم
الحمدُ لِلَّهِ رَبِّ العالَمین
و صلَّی اللهُ عَلَی نبیِّنا سیّدِ المُرسَلین، و عَلَی آلهِ الأئمّةِ المَعصومین
و لعنةُ الله عَلَی أعدائهم أجمعین
«تَحَصَّنتُ بِالمَلِکِ الحَیِّ الّذی لایَموتُ و اعتَصَمتُ بِذی العِزَّةِ و العَدلِ و الجَبَروتِ و استَعَنتُ بِذی العَظَمَةِ و القُدرَةِ و المَلَکوتِ، عَن کُلِّ ما أخافُهُ و أحذَرُهُ.»1
بار پروردگارا! هستی و بقاء در جمیع مراتب تعیّن و وجود منحصر به ذات اقدس توست؛ و حمد و ثناء در دائرۀ نزول و صعود بر محور ظهور بهاء و کبریائیّت توست؛ قلوب ما را به انوار محبّت و عشق به ذاتت مستنیر، و عقولمان را از فیضان بارش ابر هدایت مُرتَوی بگردان! اَقدام ما را در منهج قویم کرامت انسانی و صراط مستقیم اولیاء عِظامت، قدمِ صدق، و اقلام ما را در بیان حقایق و معارف از غوایت و ضلالت مصون و محفوظ بدار! آمین!
«سُبحانَکَ! أیُّ عَینٍ تَقومُ نُصبَ بَهاءِ نورِکَ، و تَرقَی إلَی نورِ ضِیَاءِ قُدرَتِکَ؟! و أیُّ فَهمٍ یَفهَمُ مادونَ ذَلِکَ إلّا أبصارٌ کَشَفتَ عَنها الأغطِیَةَ، و هَتَکتَ عَنها الحُجُبَ العَمِیَّةَ! فَرَقَت أروَاحُها إلَی أطرافِ أجنِحَةِ الأروَاحِ فَناجَوکَ فی أرکانِکَ، و وَلِجوا [ألَحُّوا] بَینَ أنوارِ بَهائِکَ و نَظَروا مِن مُرتَقَی التُّربَةِ إلَی مُستَوَی کِبرِیَائِکَ؛ فَسَمّاهُم أهلُ
- صحیفۀ علویّه، ص ٧٥؛ بحارالأنوار، ج ٩١، ص ٣٦٩ با اندکی اختلاف.