مهر فروزان
نمائی اجمالی از شخصیت علمی و اخلاقی حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی
کتاب شریف «مهر فروزان» اثر ذی‌قیمتِ حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس‌الله‌سرّه می‌باشد که به معرّفی اجمالیِ شخصیت علمی و اخلاقیِ عارف بالله و بأمر‌الله حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌الله‌نفسه‌الزکیّة پرداخته و شمّه‌ای از اصول تربیتی و سیرۀ عملی آن عارف ربانی را برای جویندگان راه خدا و پیروان مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام به رشتۀ تحریر درآورده است. اهمّ مطالب مندرج در این اثر: • نقش بسزای علامه طباطبائی در ساختار معرفتی علامه طهرانی • عقل و شرع و شهود سه‌رکن اساسی مکتب عرفانی علامه طباطبایی • ارتباط وثیق علامه طهرانی با آیةالله سیدجمال‌الدین گلپایگانی • خوف از ابتلاء به مرجعیّت و التجاء به ائمه علیهم‌السلام • ارتباط با عارف بالله حضرت آیةالله حاج شیخ محمد‌جواد انصاری همدانی رضوان‌الله علیهما • توفیق اتصال به محضر آیت‌الحق و العرفان، حاج سیدهاشم حداد رضوان‌الله‌علیه • اساس فعالیت علامه در مسجد، تببین معارف بدون مصلحت‌اندیشی • تربیت طلّاب و دانشجویان علوم اسلامی، و شاگردان سلوکی • بعضی از مبانی علامه طهرانی در مسائل مختلف فقهی و اجتماعی • منع علامه از ورود افراد در مسائل ربویِ بانک‌ها • حرمت رجوع به حکّام ظالم در مرافعات • اهتمام به اداء نماز در پنج نوبت • مواظبت علامه طهرانی در استعمال عناوین و تعابیر واقعی • عدم تنازل از توحید در روش تربیتی مرحوم علامه • اهتمام علامه بر حفظ شاخصه‌های فرهنگی اسلام و تشیع • شخصیت سیاسی علامه طهرانی • ملموس‌بودنِ روح حیات و ارتباط با ضمیر خواننده در تألیفات علامه طهرانی • خدمت به خلق و ایجاد محبت و صفا از خصائص علامه طهرانی • عظمت روح و تعالی نفسِ قُدسیِ علامه طهرانی
مهر فروزان
178آوردند؛ و خدا می‌داند و بس که از آن آستان ملائک پاسبان چه فیوضات و عنایاتی بر او جاری و ساری گردید.
علاّمه طهرانی به این دنیا آمد و چند صباحی زیست و به ملکوت اعلی صعود نمود، در حالی‌که کسی او را نشناخت؛ حتّی نزدیکانش نیز او را نشناختند.
تا اینکه بالاخره پس از گذشت بیش از ٧٠ سال از عمر پر برکت خویش در روز نهم صفر سنۀ ١٤١٦ هجری قمری، بر اثر ناراحتی قلبی، لباس کهنۀ تن را خلع و به خلعت تجرّد و غفران مخلَّع گردید، و در جوار مرقد مولایش، علیّ بن موسی الرّضا علیهما السّلام به خاک سپرده شد.
آری، علاّمه طهرانی رفت و همۀ ارزش‌ها و ملکات رحمانی و خصائص ملکوتی‌اش را با خود برد و چیزی باقی نگذاشت؛ همان‌طور که راجع به استادش حضرت حدّاد فرمود:
حدّاد رفت و ما باید شمع به دست بگیریم و دنبال او بگردیم.1
اینک با فراق این راد‌مرد الهی و مجسّمۀ صدق و بهاء و عظمت و خورشید درخشان هدایت در تاریکی شب و ظلمت جهل، از خداوند مسألت می‌نماییم ما را از لطف و عنایت خویش محروم نسازد و فرامین و برنامه‌های سلوکی آن رجل الهی را فراسوی حرکت ما به سوی عالم قدس قرار دهد، و ما را موفّق به اقتداء و اهتداء به آن منبع نور و سرچشمۀ آب حیات بگرداند!
تدفین مرحوم علاّمه در پایین پای امام علیّ بن موسی الرّضا علیهما السّلام
علاّمه طهرانی را طبق وصیّتی که فرمودند، در صحن مبارک حضرت علیّ بن موسی الرّضا علیهما السّلام، پایین پای حضرت، در ضلع جنوب غربی و مدخل ورود زوّار، دفن نمودند؛ رحمةُ الله علیه رحمةً واسعةً.
- همان مصدر، ص ٦٧٣.