مهر فروزان

 اشراف بر زوایای نفوس افراد و وصول به کُنه موقعیّت اشخاص، موجب گشت بسیاری از افراد مختلف از صنوف متفاوت، تحت تأثیر خلق کریم و آثار وجودی او قرار گیرند. با هر کس به مقدار سعه و ظرفیّت و به مقتضای حال، کَما هو هو، سخن می‌گفت. گویی بر تمام شراشر وجود او اشراف و استیلا دارد و نفس او در چنبرۀ قدرت ولایی قرار دارد.

خدمت به خلق و ایجاد محبّت و صفا بین افراد از خصائص علاّمه طهرانی بود

 در تمام سخنانش خدمت به خلق و مدارا با مردم و ایثار و گذشت و اعراض از دنیا و دام‌های شیطان و ایجاد محبّت و صفا بین دوستان و رفقا و اخلاّی روحانی و گرمی و صمیمیّت در خانواده، وجود داشت. بارها می‌فرمودند:

آن خانوادۀ یهودی که در بین خود با محبّت و اُنس و اُ‌لفت زندگی می‌کنند، به خداوند نزدیک‌ترند از یک خانوادۀ شیعۀ امیرالمؤمنین علیه السّلام که در حال نقار و کدورت بسر می‌برند؛ و آن پرستار مسیحی که در بیمارستان برای خاطر خدا خدمت به مرضیٰ را به نحو احسن با روی خوش انجام می‌دهد، حقّاً و واقعاً شیعۀ امیرالمؤمنین علیه السّلام است، و آن پرستار شیعه که با مرضیٰ به خشونت و درشتی برخورد می‌نماید و قلب آنها را می‌شکند، از مذهب و آیین امیرالمؤمنین علیه السّلام به دور است.¹

 سوءظنِّ به برادر ایمانی و کدورت بین افراد را هادم طریق الهی و مسقط از رقاء و قرب می‌دانست، و در اهتمام به رفع کدورات و ایجاد اُلفت و وداد در بین افراد فامیل و سایر دوستان و آشنایان زبانزد خاصّ و عام بود. سلوک الهی و حرکت در مسیر إلی الله را فراتر از اندیشه‌های کوته‌بینانه و حصرگرایانۀ عدّه‌ای تافتۀ جدا بافتۀ از خلق خدا که حصاری بین خود و دیگران به وجود آورده و حریم عالم قدس را ملک شخصی خود پنداشته و مبدأ وجود را همچون إماء و عبید در خدمت خود در می‌آورند، می‌دانست.