Name: کتاب مهر فروزان - PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

مهر فروزان

170

و بسیاری از اوقات از مواعظ عرشی خویش قلوب مستمعان را اشراب می‌نمود.
همیشه خود را مدیون به اسلام و پیامبر و ائمّۀ هدی صلوات الله علیهم أجمعین می‌دید. در حَمیّت و عِرق احیاء مکتب اهل بیت علیهم السّلام و حفظ حدود و حریم ارزش‌های اسلام، عدیم‌ النّظیر بود.¹ در برابر امام علیه السّلام و ساحت مقدّسۀ حضرات معصومین، خود را ناچیز و بی‌ارزش قلمداد می‌نمود.² می‌فرمود:
1. رجوع شود به مهر تابان، ص ٩٥ الی ٩٨، تعلیقه، ذیل داستان تغییر حال ایشان در حرم امام رضا علیه السّلام به واسطۀ جسارت فردی.
2. لمعات الحسین، ص ٩٧:
  «نور خدا آینۀ حق نما ** نور هدی نور حسین است و بس
  سرّ وِلا لؤلؤ لالای حق ** مظهر دادار حسین است و بس
  سرّ هویّت که تجلّی نمود ** پرتوِ پُر نور حسین است و بس
  روح مشیّت که از او شد پدید ** کون و مکان جمله حسین است و بس
  جلوۀ ذات اَحدی بی‌نقاب ** نور تجلاّی حسین است و بس
  سجده که بر آدم خاکی نمود ** خیل ملک بهرِ حسین است و بس
  سلسلۀ منتظم انبیاء ** مقدّم الجیش حسین است و بس
  میوۀ خلقت ز ازل تا ابد ** مقصد ایجاد حسین است و بس
  محفل انس است دو عالم ولی ** شمع دل افروز حسین است و بس
  نفخۀ جان‌بخش نسیم بهشت ** شمّه‌ای از بوی حسین است و بس
  آتش نمرود به جان خلیل ** بَرد شد از خوی حسین است و بس
  سفینۀ نوح به طوفان یَم ** زورقی از جوی حسین است و بس
  موسیِ عمران که به میعاد رفت ** از برِ میقاتِ حسین است و بس
  روشنی وادی ایمن همی ** شعشعۀ روی حسین است و بس
  آتش افروخته در کوه طور ** پرتویی از نور حسین است و بس
  آن دم عیسی که به تن جان دمد ** از دم و از بوی حسین است و بس
  گردش این گنبد افراشته ** بر خَم ابروی حسین است و بس
  من چه بگویم به جهان هرچه هست ** سر به تکاپوی حسین است و بس
  آنکه فروزان کند امشب چو شمس ** رایَت توحید حسین است و بس
  آنکه ببوسید گلویش ز مهر ** رسول و بگریست حسین است و بس
  محفلی بَزم حریم لقا ** رأس پر از نور حسین است و بس
  سوخته پروانۀ جان را به شوق ** در حرم عشق حسین است و بس
  کشتۀ جان باخته در راه دوست ** پیکر صد پاره حسین است و بس
  آنکه بزد خرگه خود را برون ** از دو جهان جمله حسین است و بس
  آنکه به قربان‌گه کوی حبیب ** گفت رضیً ربّ حسین است و بس
  آنچه به خون گلو آغشته شد ** طرّۀ گیسوی حسین است و بس
  باب نجات از غم و بحر بلا ** کِشتی مُنجیّ حسین است و بس
  دست شفاعت همه را روز حشر ** از کرم و جود حسین است و بس
  گر تو بخواهی که شوی رستگار ** راه تولاّی حسین است و بس
  آنکه سرود این درر پاک را ** خاک ره کوی حسین است و بس»