مهر فروزان

 را در صورت عدم تعارض با اصل مسلّم و معلوم‌البنیان، واجب می‌شمردند؛ و در غیر این‌صورت، رعایت احتیاط و عدم معارضۀ با حاکم را طریق صواب می‌دانستند.

 ایشان از بدو تشکیل نماز جمعه تا زمانی که در طهران بودند، در آن شرکت می‌نمودند؛ و هنگام تشرّف به ارض اقدس نیز تا هنگامی که اطبّا ایشان را از رفتن به آن منع ننموده بودند، شرکت می‌کردند. گاهی به ایشان می‌گفتند:

آقا در نماز جمعه شما را وارسی می‌کنند و این هتک احترام است!

 می‌فرمودند:

شرکت در نماز جمعه واجب است، و این امور موجب رفع ید از وجوب نخواهد بود. وانگهی اگر قصد انسان قربت، و وجهۀ انسان رو به سوی مرضای الهی باشد، دیگر این امور چه اشکالی به وجود می‌آورد!

زیبنده بودن قرائت کلمات توحیدی رسول خدا در طلیعۀ حکومت اسلامی

 روزی ایشان فرمودند:

دوران سلطنت پهلوی در واقع دوران کفر، و حکومت آن فی‌الواقع حکومت کفر بود. انقلاب اسلامی حکومت توحید و عدل و ولایت و اسلام و تشیّع است؛ حکومتی که پرچم لا إلَهَ إلّا الله را بر‌می‌افرازد و بت‌های تراشیدۀ کفر و الحاد شرق و غرب را از میان بر‌‌می‌دارد؛ وجهۀ مردم را از توجّه به شرق و غرب ملحد و کافر به طرف رضوان الهی و مراتب عالیۀ توحیدی برمی‌گرداند. بنابراین چه زیبنده و مناسب بود هنگامی که حکومت پهلوی ساقط شد و طلیعۀ حکومت اسلام ظاهر گشت و رادیو به دست ملّت مسلمان ایران افتاد، به جای سرود و آهنگ و غیره، کلمات توحیدی رسول خدا را در هنگامی که مکّه را فتح نمودند و امیرالمؤمنین علیه السّلام بت‌ها را از بالای بام کعبه به زیر می‌انداخت، از رادیوی جمهوری اسلامی ایران قرائت کنند:

«لا إلَهَ إلّا اللهُ إلَهًا واحِدًا و نَحنُ لَهُ مُسلِمونَ، لا إلَهَ إلّا اللهُ و لا نَعبُدُ إلّا إیّاهُ، مُخلِصینَ لَهُ الدّینَ و لَو کَرِهَ المُشرِکونَ، لا إلَهَ إلّا اللهُ رَبُّنا و رَبُّ آبائِنا الأوَّلینَ،