مهر فروزان

 این امر موجب اعتراض بسیاری از آقایان و ائمّۀ جماعات شده، این عمل را منافی با وحدت و جمعیّت و حفظ حدود و ثغور روحانیّت می‌پنداشتند. ولی این مسائل هیچ‌گاه بر اراده و اهتمام ایشان در عمل به مبانی و انجام احکام مستنبطۀ فقهیّه، تأثیر نگذارده و همچنان به این مرام و مشی خود ادامه می‌دادند.

 استقامت و پایداری ایشان بر اصول موضوعه، نه تنها در اواخر اقامت در طهران بود، بلکه از همان ابتدای مهاجرت به طهران و اقامۀ نماز جماعت در مسجد قائم، این منهج و طریق را نصب‌ العین خود قرار داده بودند؛ و از این مسیر ابداً و به هیچ‌وجه تخطّی ننمودند.

 در همان اوان سکونت در طهران و در زمان حیات مرحوم آیة الله العظمی بروجردی ـ رحمة الله علیه ـ در یکی از سال‌ها، ماه شوّال بر اساس تقویم، رؤیت نگردید. مرحوم والد ـ قدّس سرّه ـ طبق مبانی شرع بنا را بر بقاء ماه مبارک رمضان گذاردند و خود نیز به مسجد برای اداء نماز عید نرفتند. در آن موقع شنیده شد که یکی از آقایان معاریف و علمای برجستۀ طهران در حضور دیگران در آن روز چیزی خورده است؛ و این امر موجب شد که تمام مساجد طهران در شرائط و موقعیّت افطار قرار گیرند. در این باره به مرحوم علاّمه طهرانی نیز مراجعه شد و از ایشان جهت اعلام دخول ماه شوّال، استجازه نمودند. ایشان به شدّت مسأله را نفی، و حکم به بقاء ماه رمضان دادند! و هرچه از اطراف برای تعدیل ایشان اقدام شد، ابداً قبول ننمودند.

 از آن طرف مرحوم آیة الله العظمی بروجردی ـ رضوان الله علیه ـ که هنوز رؤیت ماه شوّال بر ایشان ثابت نشده بود و حکم به دخول ماه شوّال ننموده بودند نیز تحت فشار اطرافیان قرار گرفته و مرتّباً از طهران تلگرافِ حکمِ به دخول ماه شوّال می‌رسید و ایشان قبول نمی‌فرمودند. و این قضیّه تا حدود ساعت ٥ بعدازظهر ادامه یافت. در این وقت به آقای بروجردی اطّلاع دادند که اگر شما حکم به دخول ماه شوّال و افطار ننمایید، با توجّه به عمل آن شخصِ عالم و اشاعۀ فعل او در محافل و