
مهر فروزان
نمائی اجمالی از شخصیت علمی و اخلاقی حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی
کتاب شریف «مهر فروزان» اثر ذیقیمتِ حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللهسرّه میباشد که به معرّفی اجمالیِ شخصیت علمی و اخلاقیِ عارف بالله و بأمرالله حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّساللهنفسهالزکیّة پرداخته و شمّهای از اصول تربیتی و سیرۀ عملی آن عارف ربانی را برای جویندگان راه خدا و پیروان مکتب اهلبیت علیهمالسلام به رشتۀ تحریر درآورده است. اهمّ مطالب مندرج در این اثر: • نقش بسزای علامه طباطبائی در ساختار معرفتی علامه طهرانی • عقل و شرع و شهود سهرکن اساسی مکتب عرفانی علامه طباطبایی • ارتباط وثیق علامه طهرانی با آیةالله سیدجمالالدین گلپایگانی • خوف از ابتلاء به مرجعیّت و التجاء به ائمه علیهمالسلام • ارتباط با عارف بالله حضرت آیةالله حاج شیخ محمدجواد انصاری همدانی رضوانالله علیهما • توفیق اتصال به محضر آیتالحق و العرفان، حاج سیدهاشم حداد رضواناللهعلیه • اساس فعالیت علامه در مسجد، تببین معارف بدون مصلحتاندیشی • تربیت طلّاب و دانشجویان علوم اسلامی، و شاگردان سلوکی • بعضی از مبانی علامه طهرانی در مسائل مختلف فقهی و اجتماعی • منع علامه از ورود افراد در مسائل ربویِ بانکها • حرمت رجوع به حکّام ظالم در مرافعات • اهتمام به اداء نماز در پنج نوبت • مواظبت علامه طهرانی در استعمال عناوین و تعابیر واقعی • عدم تنازل از توحید در روش تربیتی مرحوم علامه • اهتمام علامه بر حفظ شاخصههای فرهنگی اسلام و تشیع • شخصیت سیاسی علامه طهرانی • ملموسبودنِ روح حیات و ارتباط با ضمیر خواننده در تألیفات علامه طهرانی • خدمت به خلق و ایجاد محبت و صفا از خصائص علامه طهرانی • عظمت روح و تعالی نفسِ قُدسیِ علامه طهرانی
مهر فروزان
125﴿إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجۡرَ مَنۡ أَحۡسَنَ عَمَلًا﴾.1
و پر واضح است که صِرف اعتقاد به مکتبی غیر توحیدی ولو به ظاهر وجیه، ممضای شرع نخواهد بود؛ چنانچه بعضی به اشتباه این جملۀ معروف خطیب مصری: «إن کانَ دینُ محمَّدٍ لا یَستَقیمُ إلّا بِقَتلی، فَیا سُیوفُ خُذینی!»2 را به حضرت سیّدالشّهدا علیه السّلام نسبت میدهند. گرچه این کلام سخن نابجایی نیست، ولی انتساب او به امام علیه السّلام مسألۀ دیگری است.
اهتمام علاّمه به رؤیت ماه در ترتّب آثار شرعی
یکی دیگر از مواردی که گهگاه موجب اختلاف و چه بسا حرفهایی در حول و حوش و اطراف ایشان میشد، اهتمام ایشان به رؤیت ماه در ترتّب آثار شرعی و احکام فقهی بود.
با توجّه به عدم حجّیّت شرعی قول منجّم و سندیّت آن، مرحوم علاّمه طهرانی تا وقتی که ماه را رؤیت نمینمودند، یا علم به رؤیت حاصل نمیشد، و یا دلیل شرعی متقن اقامه نمیگردید، حکم به دخول ماه رمضان و ترتّب آثار و احکام و اعمال مأثوره در ماه مبارک، و همچنین دخول ماه شوّال و افطار آن را نمینمودند؛ و چه بسا سالها که اعمال یومیّۀ ماه مبارک را دیرتر از سائر مساجد و محافل انجام داده و بدان امر مینمودند، حتّی شبهای قدر را دیرتر از بقیّۀ محافل برگزار مینمودند. و
- سوره الکهف (١٨) آیه ٣٠. ترجمه از امام شناسی، ج ٩، ص ٤٧٣:
«تحقیقاً آن کسانی که ایمان آوردهاند و اعمال شایسته و نیکو بجای میآورند، البته ما پاداش و مزد کسی را که کار شایسته و نیکو بجای آورد، ضایع نخواهیم نمود.» - مستدرکات أعیان الشیعة، ج ٣، ص ١٩٠:
«شیخ محسن أبی الحبّ خثعمی از فحول شعرای عصر خود و از مبرّزترین خطبا در اواخر قرن چهاردهم هجری میباشد، که دیوانی از ایشان به جای مانده به نام الحائریّات و بیت بالا در یکی از قصائد مشهور اوست.»
- سوره الکهف (١٨) آیه ٣٠. ترجمه از امام شناسی، ج ٩، ص ٤٧٣:
