مهر فروزان

لفظ مختصّ به ذات مبدأ اعلی عدول کند و آن را بالکلّیّه نسیاً منسیّاً در بوتۀ اهمال بسپرد، و نام محبوب را از صفحۀ محاورات و مکاتیب حذف نماید، و با کلمات مبهمه و مشترکه، ایماء و اشاراتی به مقام اقدس ربوبی داشته باشد؟! آیا مرام و دَیدَن رسول خدا و ائمّۀ هدی صلوات الله علیهم أجمعین این چنین بود؟! و آیا آنها در نامه‌ها و رسالات خود باسمه تعالی می‌نوشتند؟! در کدام نامه از پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم سراغ داریم که در آن به جای بسم الله الرَّحمٰن الرَّحیم، باسمه تعالی نوشته شده است؟!

و آیا عمل اولیاء دین برای ما حجّیّت و دلیلیّت ندارد؟! و ما موظّف به تأسّی از سیرۀ آنها نمی‌باشیم؟! و مگر انبیاء سلف نیز در ارسال رسالات خود افتتاح به بسم الله نمی‌نمودند؟! در داستان حضرت سلیمان، آیۀ شریفه می‌فرماید:

﴿إِنَّهُۥ مِن سُلَيۡمَٰنَ وَإِنَّهُۥ بِسۡمِ ٱللَهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ * أَلَّا تَعۡلُواْ عَلَيَّ وَأۡتُونِي مُسۡلِمِينَ﴾.¹

 بدین مناسبت، مقتضی است حکایتی را که در ارتحال استاد عالی‌قدر ایشان در نجف اشرف، مرحوم آیة الله العظمی حاج شیخ حسین حلّی ـ أعلی الله مقامه ـ به وقوع پیوسته است، متذکّر شویم:

 مرحوم آیة الله العظمی، سند الفقهاء و المجتهدین و عماد العلماء الصّالحین، آقای حاج شیخ حسین حلّی ـ تغمّده الله برحمته ـ استاد علاّمه طهرانی در فقه و اصول در نجف اشرف بودند. و ایشان به مدّت هفت سال از آن دریای موّاج علم و فقاهت و خرمن پر بهای فهم و درایت، بهره‌ها برده و خوشه‌ها چیدند؛ و به حقّ می‌توان گفت: مرحوم آیة الله حاج شیخ حسین حلّی سهم بسزایی در بعد اجتهاد و استنباط احکام و تلقّی مبانی شرعیّۀ ایشان داشتند. و همیشه مرحوم آیة الله علاّمه طهرانی در طول حیات به عظمت و احترام از ایشان یاد می‌نمودند، و او را بَطَل میدان فقاهت و تحقیق قلمداد می‌نمودند.