مهر فروزان

 ایشان معتقد بودند:

 باید در محاورات و استعمال کلمات، از الفاظ مشترکۀ بین مذاهب و ادیان ـ تا چه رسد به مِلل و نِحل مختلفه ـ و نیز از الفاظ مختصّۀ به مبانی تشیّع، در غیر ما وُضِعَ لَه، جدّاً پرهیز نمود؛ تا اصالت فرهنگی اسلام و نمودار مشخّصۀ مکتب به خوبی بتواند روشنگر و مبیِّن و راهنمای محتوای خود گردد، و از آسیب محرِّفین و بِدَع ضالّه و مضلّه و دزدان رهزن دین و ایمان و اعتقاد در امان باشد.¹

اصرار علاّمه طهرانی بر کتابت کلمۀ مبارکه «بسم الله الرّحمـٰن الرّحیم»

 مثلاً می‌فرمودند:

استعمال لفظ «نیایش» برای نماز غلط است؛ زیرا نیایش یک عمل عبادی است که جمیع ادیان در او مشترکند، و هر کدام از آنان به نوبۀ خود در طول شبانه روز یا در ایّام هفته، مراسمی جهت تقرّب به پروردگار به اسم نیایش انجام می‌دهند، ولی هیچ‌کدام از آنها نماز نمی‌باشد؛ زیرا نماز با این خصوصیّات، مختصّ دین اسلام و مُنزَل از نفس شریف پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم می‌باشد. بنابراین نباید این عمل عبادی مخصوص را در تسمیه، هم‌طراز با سائر اعمال عبادیّۀ شرایع و ادیان قرار داد، و لفظ نیایش را که مشترک بین همه است، در این مورد به کار برد.

همین‌طور استعمال کلمۀ مبارکۀ ﴿بِسۡمِ ٱللَهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ﴾ اختصاص به مبدأ اعلی داشته، و نمایانگر صفات جمال و عطوفت و رحمت و شفقت و جامعیّت ذات اقدس الهی در استجماع جمیع صفات و اسماء کلّیّۀ خود است.

نوشتن کلمۀ «باسمه تعالی» گرچه به حسب قرائن حالیّه، دالّ بر ذات مبارکۀ حقّ جلّ و علا است، ولی این رجوع و احالۀ ضمیرِ «باسمه» با توجّه به قرائن است؛ و الاّ خودبه‌خود و فی‌نفسه مُشعر به این معنی نخواهد بود.²

بنابراین، به چه دلیل و به چه رجحانی یک مسلمان و شیعه باید از استعمال