مهر فروزان
نمائی اجمالی از شخصیت علمی و اخلاقی حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی
کتاب شریف «مهر فروزان» اثر ذی‌قیمتِ حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس‌الله‌سرّه می‌باشد که به معرّفی اجمالیِ شخصیت علمی و اخلاقیِ عارف بالله و بأمر‌الله حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌الله‌نفسه‌الزکیّة پرداخته و شمّه‌ای از اصول تربیتی و سیرۀ عملی آن عارف ربانی را برای جویندگان راه خدا و پیروان مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام به رشتۀ تحریر درآورده است. اهمّ مطالب مندرج در این اثر: • نقش بسزای علامه طباطبائی در ساختار معرفتی علامه طهرانی • عقل و شرع و شهود سه‌رکن اساسی مکتب عرفانی علامه طباطبایی • ارتباط وثیق علامه طهرانی با آیةالله سیدجمال‌الدین گلپایگانی • خوف از ابتلاء به مرجعیّت و التجاء به ائمه علیهم‌السلام • ارتباط با عارف بالله حضرت آیةالله حاج شیخ محمد‌جواد انصاری همدانی رضوان‌الله علیهما • توفیق اتصال به محضر آیت‌الحق و العرفان، حاج سیدهاشم حداد رضوان‌الله‌علیه • اساس فعالیت علامه در مسجد، تببین معارف بدون مصلحت‌اندیشی • تربیت طلّاب و دانشجویان علوم اسلامی، و شاگردان سلوکی • بعضی از مبانی علامه طهرانی در مسائل مختلف فقهی و اجتماعی • منع علامه از ورود افراد در مسائل ربویِ بانک‌ها • حرمت رجوع به حکّام ظالم در مرافعات • اهتمام به اداء نماز در پنج نوبت • مواظبت علامه طهرانی در استعمال عناوین و تعابیر واقعی • عدم تنازل از توحید در روش تربیتی مرحوم علامه • اهتمام علامه بر حفظ شاخصه‌های فرهنگی اسلام و تشیع • شخصیت سیاسی علامه طهرانی • ملموس‌بودنِ روح حیات و ارتباط با ضمیر خواننده در تألیفات علامه طهرانی • خدمت به خلق و ایجاد محبت و صفا از خصائص علامه طهرانی • عظمت روح و تعالی نفسِ قُدسیِ علامه طهرانی
مهر فروزان
102توحید راهنمایی کنی!» یک ساعت از عمرم را با کسی نمی‌گذراندم.1
شب‌ها در مسجد قائم به اقامۀ نماز و تفسیر قرآن و پاسخ به مسائل شرعی پرداخته و پس از مراجعت به منزل، ساعت‌ها مطالعه می‌نمود. قریب دو ساعت به اذان صبح از خواب برمی‌خاست و به تهجّد و ابتهال و راز و نیاز به درگاه قاضی‌الحاجات، تا طلوع شمس می‌پرداخت. سپس سه ساعت به اذان ظهر به پشت بام می‌رفت و در اطاقی که برای تهجّد و ذکر و وردش مهیّا نموده بود، تا قریب ظهر به اذکار و اوراد مشغول بود، و آنگاه با چشمانی ملتهب از بام به زیر می‌آمد و برای اقامۀ نماز ظهر رهسپار مسجد می‌شد؛ و این روش سال‌ها ادامه داشت.
در دو ماه محرّم و صفر به اقامه عزای سالار شهیدان حضرت سیّدالشّهدا علیه السّلام و مجالس وعظ و خطابه می‌پرداخت. در دعوت وعّاظ فاضل و مرضیّ دخالت مستقیم می‌نمود. غالب سنوات در ماه مبارک رمضان خود به منبر می‌رفت؛ و علاوه، بین نماز ظهر و عصر حدود بیست دقیقه مسائل شرعی مبتلی‌بها را بیان می‌نمود، و شب‌ها با قرائت قرآن و شرح دعای افتتاح و یا ابوحمزۀ ثمالی قلوب اهل دل را روح و رضوان می‌بخشید، و آنان سرمست از بادۀ عشق و نفحات کلام ملکوتی‌اش، از خدمت ایشان مرخّص می‌شدند.
بسیاری از تلامذۀ عرفانی و ارادتمندان ایشان در همین مجالس، مفتون معانی و بیانات عرشی آن وجود مبارک گردیده و قدم در راه وصول به حقّ و سیر إلی الله نهادند، و دلباخته و سرباخته برای صعود به قلّۀ معرفت و وفود در حریم خلوت انس، به پرواز در آمدند.
کلامش حقّ، نیّتش صدق، و هدفش توحید صرف و وصول به ذات اقدس حقّ بود. می‌فرمودند:
من برای شاگردانم به کمتر از مقام و مرتبۀ سلمان فارسی رضایت نمی‌دهم!
- رجوع شود به اسرار ملکوت، ج ٢، ص ٥٣٧.