افق وحی

همه‌جا و همه‌وقت، حتّی در مجالس عیش و نوش خلفای ستمکار و محافل شب‌نشینی دجله و بغداد!

صحّت اطلاق وحی بر حقایق نازله بر قلب افراد صالح

 نکتۀ قابل دقّت اینکه: همان‌طور که بر حسب میزان قرب و تجرّد پیامبران الهی و عبور از حُجُب نورانی و عوالم ربوبی، مرتبۀ ادراک و تلقّیات حقایق و معانی توحیدی در عوالم اسماء و صفات کلّیه، و بروز آثار آن عوالم در نفس و قلب و سرّ آن پیامبر متفاوت است، و به همۀ این مراتب و تلقّیات از مراتب اسماء و صفات و حتّی مرتبۀ ذات برای خلّصین از عبادالله، وحی اطلاق می‌شود؛ همین‌طور برای مدرکات و حقایق نازله بر قلب و ذهن و نفس افراد صالح بر حسب مراتب صفا و خلوص و تجرّد و بهاء، اطلاق وحی و الهام صادق است، چنانچه در موارد عدیده از حضرات معصومین علیهم السّلام نسبت به شعراء و مادحین، اشاره شده است.¹

توضیح و تفسیر دقیق مسئلۀ انقطاع وحی

 و امّا مسئلۀ انقطاع وحی پس از رحلت رسول خاتم ـ چنانچه در مبحث وحی گذشت² ـ فقط مختصّ به تشریع احکام و تبیین تکالیف و وظایف شرعیّۀ فقهیّه است، که جمیع مسائل حلال و حرام إلی یوم القیامة بر قلب رسول خدا نازل و ابلاغ شد، و نفس ناسوتی آن حضرت به جمیع تکالیف شرعیّه ـ چه کلّیه و چه جزئیّه ـ احاطۀ بسطی و تفصیلی حاصل نمود و هیچ نقطۀ ابهام و اجمالی نسبت به اعمال و رفتار امّت تا روز قیامت در هر عرصه و زمان و مکان و شرایط مختلف، باقی نماند؛ به‌نحوی‌که اگر رسول خدا تا امروز در قید حیات بود (به این نکته کاملاً دقت شود) معرفت و بینش و احاطۀ علمی او نسبت به تکالیف و احکام امروزی دقیقاً و صد در صد مانند بصیرت و بینش او نسبت به تکالیفِ در هزار و چهار صد سال پیش بوده است؛ یعنی رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم در هنگام وفات، نسبت به تکالیف امّتش در سنۀ هزار