افق وحی

«خداوند سرپرست و عهده‌دار کسانی است که به او ایمان و اعتقاد آورده‌اند، که در این صورت آنان را از ظلمات و تاریکی‌های جهل و گمراهی خارج و به نور هدایت و صلاح وارد می‌سازد. و امّا آن کسانی که برخلاف دستۀ اوّل، کافر گردیده‌اند سرپرست و متولّیان امور آنها طاغوت و شیاطین می‌باشند، اینان آنها را از دائرۀ هدایت و روشنایی که به‌واسطۀ فطرت سلیم و صفات پسندیده و غرائز شایسته که خداوند در وجود آنان نهاده است، به وادی ضلالت و غوایت و انحراف و گمراهی و هلاکت می‌کشانند، و اینان در این‌صورت با آتش جهنّم قرین و محشور خواهند شد.»

 این آیات و نظایر آنها در قرآن کریم از جمله آیاتی است که زنگ خطر را برای همۀ افراد به صدا درآورده است؛ و از ناحیۀ دیگر، نور امید و روزنۀ هدایت و ارشاد را در پیشاپیش روی بشر قرار داده است. شکّی نیست که افعال و حرکات انسان از اراده و خواست و هدفِ از قبل تعیین‌شده سرچشمه می‌گیرد، و طبیعتاً اهداف و غایات در صلاح و فساد، متفاوت می‌باشند. شوق و میل به هدف، چه ارزشمند و چه فاقد ارزش، ناشی از خطورات و تصوّرات ذهنی و غرائز نفسانی و صفات متفاوت انسان است.

 موقعیّت انسان در فضای روحانی و کشش‌های نفحات سبحانی، موجب پیدایش شوق و رغبت و میل به اهداف و غایات و مقاصد پاک و نورانی و روحانی خواهد شد، و تصوّرات و تصدیقات او همه در راستای رسیدن به این نتیجه و هدف در ذهن او نقش می‌بندد، و آنچه از تصوّرات زشت و ناپسند در سر راه او قرار می‌گیرد همه را با همان نور ایمان و میل به هدف نورانی از ذهن خود دور می‌سازد و به وسوسۀ افراد ناصالح و مطالب منتشره در اطراف و پیرامون خود توجّهی نمی‌نماید و از دسیسۀ خنّاسان و فتنۀ فتنه‌گران هراسی به خود راه نمی‌دهد و از تهدید و إرعاب، خوفی نمی‌پذیرد و چشم و گوش و زبان و اعضای خود را در خدمت تحصیل آن مقصد ارزشمند به کار می‌گیرد. در این‌صورت است که تأیید خدای متعال و توفیق او برای وصول به آن مقصد أعلیٰ شامل حال او می‌گردد و او را به آن مرتبۀ متوقَّع و