اربعین در فرهنگ شیعه

تاریخ، آن را ادامه می‌دهند؛ حتّی اگر استخوانش سال‌های سال بپوسد و تبدیل به خاک گردد باز دست از سر آن متوفّا برنمی‌دارند! البتّه مشخّص است که صاحبان این مجالس هیچ دلشان به حال آن متوفّا نسوخته است، بلکه فقط منافع خود را در استمرار این مجالسْ ملاحظه می‌کنند، و حیات و بقاءِ‌ خود را در انعقاد و ادامۀ این مجالس می‌بینند، و تصوّر می‌کنند که با تعطیل این مجالس، دیگر یاد و ذکر آن متوفّا نسیاً منسیّاً خواهد شد و بالتَّبَع افرادی که از قِبَل این متوفّا به منافع دنیوی و مصالح دنیوی دست می‌یافتند، دیگر آنها هم از بین خواهند رفت؛ و لذا به هر وسیله‌ای و با هر حیله و جان‌کندنی سعی می‌کنند که اسم و یاد متوفّا را با بهانه‌های مختلف و در موقعیّت‌های متفاوت، زنده نگه دارند! سورۀ شریفۀ تکاثر که می‌فرماید: ﴿أَلۡهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ * حَتَّىٰ زُرۡتُمُ ٱلۡمَقَابِرَ﴾،¹ ناظر به این دسته از افراد می‌باشد.

 شیعه باید فرهنگ خود را بر سنّت رسول الله استوار نماید تا اوّلاً از برکات متابعت و اتّباع سنّت الهی بهره‌مند گردد، و ثانیاً دستاویز به دست مخالفین و معارضین تشیّع ندهد و قلم و بیان آنان را در طعن و اعتراض به تشیّع باز نگذارد.

 و امّا مسئلۀ اربعین قطعاً از مسئلۀ هفت و سال، أشنع و أقبح است؛ زیرا علاوه بر عدم وجود خبر و اثری از ائمّه علیهم السّلام بر اقامۀ