امام شناسی ج6

 و از همین جا مى‌توان فهمید که بین روایاتى که مى‌گوید: رسول خدا صد شتر آورد¹، و بین روایاتى که مى‌گوید: شصت و سه شتر آورد، و امیرالمؤمنین سى و هفت شتر²، و یا رسول اللَه شصت و چهار شتر آورد و أمیرالمؤمنین سى و شش شتر³، و یا رسول اللَه شصت و شش شتر آورد، و امیرالمؤمنین سى و چهار شتر⁴، و مجموعا یکصد شتر بود، که همه آنها را در منى نحر کردند، اختلافى نیست. زیرا شتران أمیرالمؤمنین متعلّق به رسول اللَه بوده است، و بنا بر این یکصد شتر از آن رسول اللَه بوده است. و عجیب است توافق شترانى که رسول اللَه و شترانى که أمیرالمؤمنین آورده بودند که مجموعا یکصد نفر شد. ابن جوزى گوید: رسول خدا به على فرمود: فَإنَّ مَعِیَ الْهَدْیَ فَلا تُحِلَّ. وَ کَانَ الَّذی قَدِمَ بِهِ عَلِیٌّ مِنَ الْیَمَنِ وَ الَّذی أتَی بِهِ رَسُولُ اللَهِ مِائَةً⁵.

 و از این شتران، شصت و أندى را رسول خدا در منى به دست مبارک خود نحر کردند، و سى و أندى را أمیرالمؤمنین نحر کردند.⁶ و از این نحر بعضى فهمیده‌اند که شتران مختصّ به هدى أمیرالمؤمنین بوده است.

 و این فهم صحیحى نیست، زیرا نحر کردن أعمّ از ملکیّت است، و علاوه اگر شتران مختصّ به أمیرالمؤمنین علیه السّلام بود، دیگر شرکت در هدى و شرکت در حجّ چه معنى داشت؟

 أمیرالمؤمنین علیه السّلام با خود سَوْق هَدْى کرده و حجّش قِران است زیرا تا

 ﴿حتّى يبلغ الهدى محلّه﴾ حقّ نحر آنها را ندارد و نمى‌تواند مُحِلّ شود، مانند سایر کسانى که با خود سَوق هَدى کرده بودند.