امام شناسی ج6

 ٦ ـ اى خداى من! تو ولىّ آن کس باش که ولایت او را إقرار کند! و بر دشمن او مرگ بد را فرود آر!

 ٧ ـ پس بنابر این گفتار، دست‌هاى مردمان براى بیعت کردن با على از یکدیگر پیشى مى‌گرفت، و براى بیعت هجوم آورده و سبقت مى‌گرفتند، آن بیعتى که در آن کمال دین خدا و نعمت او منطوى بود.

 ما بحول اللَه و قوّته در ابحاث سابق مدلّل و مبرهن ساختیم که: ولایت از مهمّ‌ترین اساس و پایه‌هاى دین مبین است، بلکه مى‌توان گفت بزرگترین ستون و تکیه گاه إیمان و أصالت و واقعیّتى است که تمام دل‌ها را به خود جذب و به کعبه و قبله مقصود رهبرى مى‌کند، فلهذا در حدیث عشیره که در پیرامون آیه إنذار بیان شد، اسلام و پذیرش نبوّت رسول اللَه را توأم با ولایت و پذیرش مقام أولویّت مولى الموالى حضرت امیرالمؤمنین علیه السّلام قرار داده است. تو گوئى که نبوّت و ولایت، دو شاخه‌اى هستند که از یک بن روئیده شده، و یا دو طفلى مى‌باشند که از یک پستان شیر خورده‌اند، خلافت و وصایت و ولایت آن حضرت، در امتداد خلافت اللهى و ولایت رسول خدا بوده، و علّت مبقیه حیات و زندگى و سیر تکاملى نفوس به مقام أمن و امان خدائى، و آرامش در حریم دل و کعبه توحید، پس از فراق و عبور از عالم کثرت و غوغاى آشوبگرانه قواى خیالیّه و وهمیّه، بعد از علّت محدثه آن که وجود أقدس حضرت رسول اللَه صلّى اللَه علیه و آله و سلّم است، مى‌باشد.

 و بر همین قاعده، رسول خدا پیوسته و همیشه مرارا و کرارا، در سفر و حضر، و شب و روز، و خلوت و جلوت و در بین مجتمع مردم، و در نزد خواصّ و نزدیکان، بر این مهمّ مراقبت دارد، و وصایت و ولایت أمیر مؤمنان را إبلاغ و تبلیغ مى‌نماید، و او را معرّفى مى‌کند، و یکایک از مکارم أخلاق و حسن شیم او را بر مى‌شمرد، و مقام علم وسعت دانش و بینش او را تذکّر مى‌دهد، و ولایت را بر آنها استوار مى‌نماید.

 ولى تا سال آخر حیات رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم آیه‌اى که با صراحت و روشنى‌

این مسئله را بیان کند نازل نشده، و رسول خدا در مجمع علنى در ضمن خطبه‌اى آن حضرت را معرّفى ننموده و به مقام خلافت و ولایت نسبت به جمیع مؤمنین و مؤمنات، نصب ننموده بودند.