امام شناسی ج6

تفاوت حجَّ تمتَّع با حجَّ إفراد و قران‌

 البتّه این تعجّب ناشى از همان انس ذهنى به حجّ قران و حجّ افراد بود که حاجى چون از میقات إحرام مى‌بست، و در مکّه مى‌آمد، به همان حال إحرام و پرهیز و اجتناب از لباس دوخته، و استعمال عطر، و تمتّع از زنان و همسران، و سایر محرّمات إحرام، باقى مى‌ماند تا به عرفات و مشعر در منى برود، و مناسک آن را انجام دهد.

 ولى با حجّ تمتّع که چون وارد مکّه مى‌شود، عمره بجا مى‌آورد، و سپس محلّ مى‌گردد، یعنى از لباس إحرام بیرون مى‌آید، و عطر استعمال مى‌کند، و از زنان متمتّع مى‌گردد، و سایر محرّمات إحرام را مرتکب مى‌شود، تا زمان حجّ که نیّت حجّ مى‌کند، و براى آن احرام مى‌بندد و لبّیک مى‌گوید و دوباره در إحرام مى‌رود و از لذّات و مشتهیات ممنوعه خوددارى مى‌نماید، مسئله کاملا متفاوت است.

 در حجّ قران و إفراد در تمام طول مدّت، شخص إحرام بسته، در إحرام با موهاى ژولیده، و بدن غبار آلوده، مى‌ماند، ولى در حجّ تمتّع از إحرام بیرون مى‌آید، و مدّتى در مکّه به حال عادى و معمولى از همه تمتّعات بهره‌مند مى‌شود، و سپس دوباره إحرام مى‌بندد. فلهذا این تمتّع بین دو احرام را اعراب مأنوس به آداب قبل، شکستى در حجّ پنداشتند و گویا نقصان و خللى در أرکان آن به شمار آوردند، و بر اساس همان سابقه ذهنى از دوران جاهلیّت، این تمتّع را مباین و منافى حقیقت حجّ انگاشتند، فلهذا در مقام اعتراض برآمدند.

 و ما مى‌دانیم که این اعتراض بیجا و بیمورد است، زیرا که تشریع عبادات، و کیفیّت مناسک، و دخالت دادن شروط، و یا معیّن کردن موانع، به دست خداست، که به وسیله وحى و إنزال کتاب، و ارسال پیامبر، براى بشر مشخّص و معیّن مى‌نماید، و اصولا بشر هر که و هر چه باشد، و به هر قدر داراى علم و قدرت باشد، تا وقتى که متّصل به عالم غیب نباشد، و با دل خود أحکام إلهیّه را بدون شائبه‌

 دخالت نفسانیّه خویش، از مصادر عالیه تلقّى ننماید، نمى‌تواند براى مردم أحکامى را جعل کند، بالأخصّ آن أحکامى که راجع به عبادات و روابط قلبى مردم با خداى آنهاست.