امام شناسی ج6

 حضرت فرمودند: پس به چه علّت در میان مردم چیزهایى را مى‌گویى که به من ابلاغ شده است؟! 

 عمرو گفت: بعضى از آن مطالبى را که گفته‌ام، اختیارى من نبوده است، و بدون توجّه عیب گویى کرده‌ام! 

 در این حال آثار غضب چنان از چهره رسول خدا مشهود شده و فرمودند: مَنْ أبْغَضَهُ فَقَدْ أبْغَضَنِی؛ وَ مَنْ اَبْغَضَنِی فَقَدْ أبْغَضَ اللهَ! وَ مَنْ أحَبَّهُ فَقَدْ أحَبَّنِی؛ وَ مَنْ أحَبَّنِی فَقَدْ أحَبَّ اللَهَ تَعَالَی.¹ 

 بارى، برگردیم به أصل آیه و مطلبى که درباره حجّ تمتّع بیان شد، و بیان اینکه حجّ تمتّع واجب است براى افرادى که خانواده و أهل آنان جزو نواحى و سکنه مسجد الحرام نیستند، و این فریضه تمتّع واجب است تا روز قیامت، و ترک تمتّع، گناه و مؤبقه کبیره بوده، و در آیه قرآن به عقاب شدید، توعید و تحذیر شده است.

 حجّ از شریعت حضرت ابراهیم علیه السّلام است، و پس از آن حضرت با آنکه در میان اعراب حجاز و عربستان دستورات و أحکام الهیّه آن حضرت رو به ضعف نهاد، و غالب آنها نیز بکلّى از بین رفت، ولى مع‌ذلک، فریضه حجّ ـ البتّه أصل حجّ با تغییرات و تصرّفاتى که به مرور در آن داده بودند ـ باقى ماند.

 حجّ در زمان مخصوص انجام مى‌گرفت، و از مکان مخصوص که به نام میقات بود، إحرام مى‌بستند و به سوى مکّه و اطراف آن براى انجام مناسک آن رهسپار مى‌شدند، و یا با خود قربانى مى‌آوردند و در منى ذبح و یا نحر مى‌کردند که در این صورت، حجّ قران بود، و یا قربانى نمى‌آوردند که حجّشان، حجّ إفراد بود. و أما حجّ تمتّع هیچ سابقه نداشت، و أذهان هیچیک به آن آشنا نبود. این از مختصّات‌

 اسلام است که جبرائیل از جانب حضرت بارى تعالى حدود و مشخصّات آن را آورد، و آیه قرآن بدان ناطق شد. و لذا براى بسیارى از مسلمانان موجب تعجّب گردید که چگونه مى‌شود در زمان حجّ، تمتّع کرد؟