امام شناسی ج6

 من نامه را گرفتم، و حرکت کردم، تا به مدینه رسیدم، و بر رسول خدا وارد شدم.

 رسول خدا نامه را به دست چپ گرفت، و همان طور که خداوند عزّ و جلّ فرموده است، نمى‌نوشت و نمى‌خواند. و من مردى بودم که چون به تکلّم مى‌آمدم، سر خود را پائین مى‌آوردم، تا از مطلب و حاجت خود فارغ شوم.

 و پیوسته سر خود را پائین مى‌آوردم و تکلّم مى‌کردم، و آنچه را که باید، درباره على عیب‌گویى کردم. و سپس سر خود را بلند کردم، و دیدم که رسول خدا در غضب آمده است، چنان غضبى که در غیر روز بَنِى قُرَیظَه و بَنِى النَّضیر از آن حضرت ندیده بودم. رسول خدا نظرى به من نموده گفت: یَا بُرَیْدةُ إنَّ عَلِیّاً وَلِیُّکُمْ بَعْدِی، فَأحِبَّ عَلِیّاً فَإنَّهُ یَفْعَلُ مَا یُؤْمَرُ.¹

 «اى بُرَیده! على پیشواى شماست بعد از من! على را دوست بدار! کارى را که او انجام مى‌دهد، طبق آن امرى است که به او شده است»! 

 و عبد اللَه بن عطا گوید: چون این حدیث را براى حرث بن سوید بن غفله خواندم، گفت: عبد اللَه بن بریده بعضى از این حدیث را از تو کتمان کرده است، و آن اینکه رسول اللَه به او گفته بود: أنَا فَقْتُ ‌بَعْدِی یَا بُرَیْدَةُ! 

 «اى بریده آیا پس از من نفاق مى‌ورزى؟» 

 و در روایت (٤٧٠) و (٤٧١) و (٤٧٣) و (٤٧٤) و (٤٧٥) و (٤٧٦) و (٤٧٧) آورده است، که بریده گوید: رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم فرمود: مَنْ کُنْتُ وَلِیَّهُ فَعَلِیٌّ وَلِیُّهُ‌². «هر کس که من مولاى او هستم، على مولاى اوست».

 و در روایت (٤٧٢) آورده است که رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم فرموده است: