امام شناسی ج6

 ٢ ـ تو دعوت خود را جهارا اعلان کن! براى تو کمبود و کوتاهى و شکستى نیست! و بشارت باد تو را به این اعلام، که با آن چشم‌هائى را تر و تازه مى‌کنى و از خود خرسند مى‌گردانى!

 ٣ ـ تو مرا بدین فرا خواندى! و دعوت کردى! و من مى‌دانم که تو نصیحت و اندرز خود را بر من تمام کردى! و حقّا تو در این دعوت، صادق و راستگوئى، و پیوسته نیز در آنجا أمین بودى!

 ٤ ـ و حقّا من دانسته‌ام که: دین محمّد از جهت اتقان و استحکام، از بهترین أدیان و مذاهبى است که در میان مردمان بوده است».

 این زمین أبطح همان زمینى است که رسول اللَه در بدو ورود به مکّه در آنجا وارد شدند، و به خانه‌هاى مکّه وارد نشدند، و فرمودند: من در شهرى که از آنجا هجرت کردم، منزل نمى‌گزینم.

 و این زمین چون خصوص همان محلّ معاهده قریش با بنى کنانه است، لذا رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم براى إعلان عظمت و پیروزى اسلام، در این زمین وارد شدند، هم قبل از وقوف به عرفات و هم بعد از وقوف، و روى همین أمر چون در شب سیزدهم در منى از رسول خدا پرسیدند: فردا شما در کجا وارد مى‌شوید؟! در جواب فرمود: نَحْنُ نَازِلُونَ غَداً إنْ شَاءَ اللَهُ بِخَیْفِ بَنی کِنَانَةَ ـ یَعْنِی الْمُحَصَّبَ ‌¹ ـ «ما فردا ان شاء اللَه در خیف بنى کنانه یعنى در محصّب وارد مى‌شویم».

 در حدیث آمده است که آن حضرت قصد نزول در محصّب را نمودند مُرَاغَمَةً

 لِمَا کَانَ تَمَالَئَ عَلیهِ کُفَّارُ قُرَیْشٍ لَمَّا کَتَبُوا الصَّحیفَةِ مِنْ مُصَارَمَةِ بَنی هَاشِمِ وَ بَنِی المُطَّلِبِ حَتَّی یُسَلَّمُوا إلیهِمْ رَسُولَ اللَهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم.