امام شناسی ج6
جلد ششم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش اول از موضوع غدیر»، «کیفیت حجة الوداع» و «اثبات بنای اسلام بر سال و ماه قمری» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • میزان و محور حقّ، علیّ علیه السلام است • بیان مبسوط جریان آخرین حجّ رسول خدا در تمهید واقعۀ غدیر خمّ • بحث مفصّل تفسیری، روائی، فقهی و تاریخی دربارۀ بناء اسلام بر سال و ماه قمری • دست استعمار در احیای آداب و رسوم ملّی و تغییر تاریخ مسلمین، و اماتۀ آداب و رسوم دینی • تقویم قمری از ضروریّات اسلام است و ضمیمه نمودن تاریخ شمسی به آن نیز صحیح نمیباشد • تغییر تاریخ قمری به شمسی، موجب نسخ اسلام و برقراریِ متد غرب و غربگرائی است • یکی از أرکان مهمّ وحدت اسلامی، اتّحاد تاریخ است • فوائد سال قمری و ضررهای سال شمسی • گزارش مستند و تحلیل عملکرد مجلس شورای ملّيِ استعماري در تغيير تاريخ هجريّ قمري به شمسي
مرتب سازی:
امام شناسی ج6
227أشعار أبو طالب در حمایت رسول خدا صلَّى اللَه علیه و آله و سلَّم
و این سرزمین را خَیْفِ بَنِى کَنانَه گویند، یعنى سرزمین پهناور آنها.1
و روى این معاهده، سه سال رسول اکرم و مسلمانان در شعب أبو طالب علیه السّلام محبوس بودند. و حضرت أبو طالب با تمام قوا، چه از جهت مالیّه در حدود إمکان، و چه از جهت دفاعیّه از آنها حمایت مىنمود، تا وقتى که معلوم شد به إعجاز آن حضرت و إخبار آن حضرت، معاهده نامه را موریانه خورده است، و فقطّ نام خدا را بِاسمِکَ اللهُمَّ باقى گذارده است.
و حضرت ابو طالب علیه السّلام والد ماجد أمیرالمؤمنین علیه السّلام این اشعار نغز و راقى را در حمایت رسول خدا در این هنگام سروده است:
١ وَاللَهِ لَنْ یَصِلُوا إلیکَ بِجَمْعِهِمْ *** حَتَّی اُوَسَّدَ فی التُّرَابِ دَفِینَا ٢ فَاصْدَعْ بِأمْرِکَمَاعَلیکَ غَضَاضَهٌ *** وَابْشِرْ بِذَاکَ وَ قَرَّمِنْکَ عُیُونَا ٣ وَ دَعَوْتَنِیوَعَلِمْتُ أنَّکَ نَاصِحی *** وَ لَقَدْ صَدَقْتَ وَ کُنْتَ ثَمَّ أمِینَا ٤ وَ لَقَدْ عَلِمْتُ بِأنَّ دِینَ مُحَمَّدٍ *** مِنْ خَیْرِ أدْیَانِ الْبَرِیَّةِ دِینَا2 ١ ـ «سوگند به خداوند که هیچگاه با تمام قوا و جمعیّت خود، دستشان به تو نخواهد رسید، مگر آن زمان که من سرم را بر خشت لحد بگذارم، و در زیر خاک مدفون گردم!
- «البدایة و النهایة» ج ٥، ص ٢٠٣ تا ص ٢٠٥.
- کتاب «مؤمن قریش» تألیف خنیزى ص ١٦١. و در پاورقى مصادر آن را بدین طریق بیان کرده است: «شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید» ٣٠٦/ ٣، و «السّیرة النبویّة» ٨٥ و ١٩٧/ ١، و «ثمرات الأوراق» ٤/ ٢، و «العبّاس» ٢٢ و ٢٣، و «هاشم و أمیّة» ١٦٧، و «کشّاف» ٤٤٨/ ١ و نیز ١٠/ ٢، و «تذکرة الخواصّ» ٩، و «معجم القبور» ١٨٦/ ١، و «المناقب» ٣٤، و «دیوان أبی طالب» ٧، و «أعیان الشیعة» ١٢٨/ ٣٩، و بیت أوّل در «سیره حلبیّه» ٣٢٢/ ١، و دو بیت أخیر در «إصابة» ١١٦/ ٤، و در کتاب «حجّت» ٦٣ به مصادر عدیدهاى اسناد داده شده است، و در «شیخ أبطح» ٢٧ به عدّهاى از مصادر اسناد داده شده است، و در ص ٨٨ ایضا، و در کتاب «الغدیر» ٣٣٤/ ٧ به مراجع متعدّدى ارجاع داده شده است، و گفته است که ثعلبى در تفسیرش روایت کرده است، و گفته است: در صحّت نقل این ابیات از أبو طالب، مقاتل، و عبد اللَه بن عبّاس، و قاسم بن محضرة، و عطاء بن دینار، اتّفاق دارند، همچنان که برزنجى از کلام معروف أبی طالب شمرده است، و این ابیات را بیهقى در «دلائل النبوة» چنانکه شارح «کشّاف» در ج ٢ ص ١٠ گوید، از طریق ابن اسحاق، از یعقوب بن عتیبة بن مغیرة بن أخنس تخریج کرده است.
و حقیر گوید: أبو الفداء که از عامّه است در تاریخ خود، این اشعار را براى اثبات همین أمر ذکر کرده است، و بعضى از این ابیات را إبن هشام در «قَطْر النَّدَى» در باب تمیز، و نیز سیوطى در«شرح الفیّه ابن مالک» در افعال مدح و ذمّ براى اثبات بعضى از مسائل نحویّه استشهاد آوردهاند.