امام شناسی ج6

 روز سیزدهم را یَوْمُ النَّفْر الثَّانی گویند، یعنى روز کوچ دوم و بر امام لازم است، تا آن روز در منى بماند، گرچه بیشتر حجّاج در روز نفر أوّل، از سرزمین منى خارج شده باشند.

 مُعَمَّر بْن عَبْداللهِ بْنِ حَرَاثَة، رحل رسول خدا را بر روى شتر بست که پیامبر بر روى آن سوار شوند، چون رسول خدا خواستند سوار شوند گفتند: اى معمّر این رحل باز شده است و محکم نیست! 

 مُعَمَّر گفت: پدرم و مادرم فدایت باد! من آن را محکم بستم، همان طور که همیشه براى شما بستم، و لیکن بعضى از حسودانى که از این موقعیّت من نسبت به شما بر من حسد مى‌برند، آن را باز کرده‌اند تا شاید شما مرا عوض کنید و دیگرى را بجاى من بگمارید! رسول خدا فرمود: من چنین کارى نمى‌کنم!¹ 

 بارى، معمّر همان کسى است که سر رسول خدا را تراشید، و در موقع تراشیدن، قریش گفتند: اى معمّر گوش رسول خدا در دست توست! و تیغ سر تراش نیز در دست توست! 

 مُعَمَّر گفت: سوگند به خدا که من این را براى خودم موهبتى عظیم و فضلى بزرگ مى‌دانم!² 

 رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم حدود عرفات و مشعر الحرام را معیّن کرده بود، اینک حدود منى را از چهار طرف معیّن کرد، و به صوب مکّه مکرّمه رهسپار شد.

 رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم از منى خارج شده و در محصّب نزول کردند. (محصّب زمینى است در أبطح، ناحیه شرقى مکّه بین مکّه و منى) و آنجا را محصّب گویند به جهت وجود حصباء یعنى ریگهاى ریز و خرد در آن زمین، چون أبطح به معناى زمین ماسه‌اى است که در مسیل واقع شده، و پوشیده از ماسه بسیار نرم است.

 مُحَصَّب همان زمینى است که قریش با بنى کنانه، مواعده و معاهده به امضاء رسانیدند، تا بر بنى هاشم و بنى عبد المطّلب سخت گیرند، با آنها نکاح نکنند، و خرید و فروش ننمایند، و مراوده و معاشرت ننمایند، تا زمانى که محمّد را تسلیم آنان کنند، و آنها آن حضرت را به قتل برسانند.