امام شناسی ج6

 عبّاس عموى پیغمبر چون سقایت و وظیفه آب دادن حاجّ در مکّه با او بود، فلهذا از رسول اللَه رخصت گرفت که شبهاى منى در مکّه بماند.¹ 

 رسول خدا به رُعَاةِ إبِل (شترچرانان) اجازه دادند که در روز عید، رمى کنند، ولى رمى فرداى آن روز را نکنند، و به جاى آن در روز بعد که روز نفر أوّل است رمى کنند، و نیز اجازه دادند، در صورتى که بخواهند مى‌توانند رمى خود را در شب بعد، انجام دهند.² 

 در بعضى از روایات وارد شده است که رسول اللَه صلّى اللَه علیه و آله و سلّم براى زیارت بیت اللَه شبها به مکّه مى‌آمدند و مراجعت مى‌نمودند.

 رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم در منى در مسجد الخیف سکنى گزیدند، و دستور دادند که مهاجرین در طرف راست، و أنصار در طرف چپ إقامت کنند، و بقیّه مردم در أطراف آنان.

 از آن حضرت تقاضا کردند که اجازه فرمائید تا منزلى در منى براى شما بسازیم، اجازه نفرمود، و فرمود: مِنی مُنَاخُ مَنْ سَبَقَ، «زمین منى بارانداز و فرودگاه هر کسى است که زودتر بیاید، و در سکنى پیشى گیرد».³ 

 حضرت رسول اللَه در روز یازدهم، أوّل جمره اولى و سپس جمره وسطى و پس از آن جمره عقبه را رمى کردند، هر کدام را به هفت ریگ. و با هر ریگى که پرتاب مى‌کردند، مى‌گفتند: اللَه أکبر.

 در جمره اولى و وسطى قبل از رمى رو به قبله ایستاده، و مدّتى دعا خواندند، و سپس رمى کردند، ولى در جمره عقبه رو به قبله نایستادند، و دعا هم نکردند، رمى کردند و برگشتند.⁴

 و آنچه مرحوم فیض در «محجّة» آورده است که در وقت رمى جمره عقبه باید رو به قبله ایستاد ظاهرا سهو است.⁵