امام شناسی ج6

 و این همان نَسى‌ء است که قرآن ما را از آن نهى کرده، و در سنّت پیامبر در خطبه حجّة الوداع به شدّت ما را تحذیر نموده‌اند. زیرا که سالهاى شمسى عقب‌تر از سالهاى قمرى است، و اگر بنا شود گاهنامه را بر اساس تاریخ شمسى قرار دهیم، هر سال یازده روز در اوقات سال قبل تأخیر انداخته‌ایم، پس براى عدم ابتلاء به نَسى‌ء و برقرارى هر فعل در موضع و زمان مختصّ به خود هیچ چاره‌اى از اتّخاذ شهور قمریّه نداریم.

 چون در خطبه رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم در منى، موضوع نَسى‌ء ذکر شد، و ما ناچار از شرح و تفسیر آن بودیم، سخن در کیفیّت نسى‌ء ما را به بحث کامل و شاملى در پیرامون شهور قمریّه و سنوات شمسیّه کشانید.

 فلله الحمد و له المنّة که این بحث پاکیزه تقدیم و مورد مطالعه خوانندگان محترم کتاب «امام‌شناسى» قرار گرفت.

 تَذْییل: سال شمسى عبارت است از گردش یک دوره زمین به دور خورشید، یعنى از ابتداى وصول زمین به أوّل برج حمل، تا وصول مجدّد آن به این نقطه، که عبارت است از سیصد و شصت و پنج روز و پنج ساعت و چهل و هشت دقیقه و چهل و پنج ثانیه. و چون تقسیم این مقدار بر دوازده ماه محسوس نیست، و خرده مى‌آورد، لذا همان طور که براى أصل تعیین این مقدار، محاسبه منجّم لازم است، براى کیفیّت تقسیم این مقدار بر ماههاى دوازده گانه نیز محاسبه منجّم از امور ضروریّه و حتمى است. و چون منجّمین در کیفیّت تقسیم، اختلاف نموده‌اند، لذا ماههاى شمسى بر اساس تاریخ‌هاى مختلف رومى، و مسیحى قیصرى معروف به تاریخ ژولین، و مسیحى گرگوارى، و هجرى شمسى، و شمسى یزدگردى، و جلالى ملکشاهى و شمسى‌

 باستانى‌¹ تفاوت دارد، و در هر یک از این تواریخ در تعداد روزهاى ماه اختلاف است.