امام شناسی ج6

 آن وقت نباید تعجّب کرد که چگونه أمثال أبو هریره‌ها، و أبو درداها، و کعب أحبارها، و سمرة بن جندب‌ها و غیرهم، با آنکه مدّت‌ها از أصحاب رسول خدا بوده‌اند، چگونه از حاشیه‌نشینان سفره رنگین معاویه شدند، و هزاران حدیث در فضیلت شیخین و خاندان بنى امیّه و عثمان و معاویه، و در تعییب و قدح أمیرالمؤمنین علیه السّلام جعل کردند، و براى مردم بر فراز منبر از زبان رسول خدا مى‌خواندند.

 تاریخ جز تکرار حوادث واقعه چیزى نیست، و اگر ما بخواهیم وضع دربار معاویه را تماشا کنیم، به همین مجلسین سنا و شوراى ملّى و سناتورها و وکلاى شورا نظر کنیم، این آینه کاملا حکایت از آن چهره مى‌کند.

 معاویه فرستاد نزد سَمُرَةُ بْنُ جُنْدُبْ و پیام داد: یکصد هزار درهم مى‌دهم تا براى مردم روایت کنى که آیه قرآن: ﴿وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَهِ وَ اللَهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ﴾¹ «بعضى از مردم هستند که به جهت به دست آوردن رضاى خدا، جان خود را مى‌دهند و به خدا مى‌فروشند، و خداوند به بندگان خود مهربان است» درباره ابن ملجم مرادى که شقى‌ترین کس از قبیله مراد بوده است، نازل شده است، و آیه: ﴿وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَهَ عَلى‌ ما فِي قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ* وَ إِذا تَوَلَّى سَعى‌ فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ* وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ﴾² «و بعضى از مردمان هستند که سخنان آنها بسیار زیبنده و فریبنده و براى زندگى دنیا خوشایند و نیکوست، و چون سخن گویند خدا را بر صدق مدّعاى باطنى و دل خود گواه مى‌گیرند، در حالى که دشمن‌ترین و سرسخت‌ترین‌

 دشمنان به إسلام و قرآنند. و چون پشت کنند، و (اى پیامبر) از نزد تو بروند، آنچه در توان دارند براى فساد در روى زمین، و از ریشه برانداختن نسل مردم، و خراب کردن منافع و زراعت و درختان به کار برند، و خداوند فساد را دوست ندارد، و چون به آنها گفته شود: از خدا بپرهیز! چنان مقام شخصیّت طلبى و عزّت او را به گناه در گیرد، و باد غرور در سر بدواند، که هیچ جایگاهى جز جهنّم و آن محلّ پست و سوزاننده براى آنان بهتر نباشد.» درباره علىّ بن أبی طالب نازل شده است.