امام شناسی ج6

 قرآنى که از طرف حضرت بارى براى تحکیم عدل و توحید آمده، کجا إطاعت از حاکم را لازم مى‌شمرد؟ پیامبرى که براى برقرارى توحید و عدل و مبارزه با شرکت و ظلم بیست و سه سال خون‌جگر خورد، و در مدت هجرت ده سال در مدینه، خود در مقدّم‌ترین نقطه از صفّ مجاهدین در قبال دشمن قرار مى‌گرفت، و به طور متوسّط هر دو ماهى که در مدینه بود یک غزوه صورت مى‌گرفت، و خود در آن شرکت مى‌فرمود، کجا خود أمر به إطاعت پادشاه مى‌کند و پیروى از او را بدون چون و چرا لازم مى‌شمارد؟

 این روایاتى که ایشان نقل کرده با وجود ضعف و إرسال در سند آنها هیچگاه دلالت بر پیروى حاکم جائر ندارند. مراد از سلطان، سلطان عادل، و إمام بحقّ و یا فقیه جامع الشرائط منصوب از قِبَل امام است.

 حرمت پیروى از سلطان جائر، و تبعیت از حاکم فاسق و گناهکار، به مقتضاى حدیث متّفق علیه بین شیعه و سنّى: لاَطَاعَةَ لِمَخْلُوقٍ فی مَعْصِیَةِ الْخَالِقِ «براى هیچ مخلوقى در معصیت أمر خدا، اطاعتى نیست» دیگر إطلاق یا عموم براى مطلقات وجوب إطاعت سلطان بنا بر فرض صحّت سند آنها باقى نمى‌گذارد. در قرآن کریم وجوب إطاعت را منحصرا به رسول الله، و اولى الامر که مراد أئمّه دین و پیشوایان حقّه سیّدالمرسلین‌اند معیّن فرموده، و فقط و فقط انبیاء عظام که از طرف حضرت پروردگار مبعوث مى‌شدند، طبق آیات قرآن، وجوب اطاعت داشته، و خودشان به لزوم پیروى مردم از آنها امر مى‌کرده‌اند.

 قرآن که سراسر از پادشاهان جائر جهان، همچون فرعون و نمرود و هامان و دست اندرکارانشان تنقید مى‌کند، و أمّت‌ها را به پیروى از پیامبران، به شورش در مقابل آنان بر مى‌انگیزد، کجا خود بدون قید و شرط اطاعت أمثال آنها را لازم مى‌شمرد؟

 خیانت آقاى وحیدى در نقل این أخبار، أوّلا آنها را به صورت خبرهاى صحیح السّند و مشهور و معروف جلوه دادن است، که البتّه چنین نیست، و در

 هیچیک از مجامیع شیعه و یا أهل تسنّن با سند صحیح یافت نمى‌شود، و ثانیا بیان مطلق کردن و از ذکر قید و مقیّد و خاصّ و مخصّص صرف نظر نمودن است، و این خیانتى عظیم است.