امام شناسی ج6

تبدیل سالهاى شمسى به باستانى در دوره پنجم‌

 أصل این پیشنهاد به وسیله أرباب کیخسرو شاهرخ‌¹ مرد زرتشتى مذهب و دشمن اسلام و از أعضاء فراماسونرى ایران، و به تشویق و ترغیب سیّد حسن تقى زاده‌² مهره خاص أجنبى، و از رؤسآء و سابقه‌داران شصت ساله فراماسونرى در ایران صورت گرفت.

 سیّد محمّد تدیّن‌³ چنانکه از گفتار او در همان مجلس پیداست، سهم به سزائى در این انگیزه داشته است.

 این پیشنهاد بدین طور بود که در تاریخ رسمى شمسى کشور، دو تغییر باید داده شود: أوّل ـ نام ماههاى عربى از حمل و ثور و جوزا به نام ماههاى ایران باستانى: فروردین، اردیبهشت، خرداد، تیر، امرداد، شهریور، مهر، آبان، آذر، دى، بهمن، اسفند⁴ تبدیل شود.

 دوّم ـ در تعداد روزهاى این بروج، شش ماه أوّل را ٣١ روز، و پنج ماه دوّم را ٣٠ روز، و ماه آخر را ٢٩ گرفت، این مى‌شود سیصد و شصت و پنج روز. و براى خورده آن هر چهار سال یک بار اسفندماه را ٣٠ روز بگیرند، و آن سال را ٣٦٦ روز محاسبه کنند.

 مى‌گفتند: این طریق از تقویم سلطان ملکشاه سلجوقى أخذ شده است، و چون او ملاحظه کرد که سالهاى شمسى به واسطه عدم محاسبه تعدیلات، و عدم‌

 محاسبه کبائس دقیق رو به عقب رفته است، لذا با تنظیم و تنسیق حکیم عُمَر خیّام و بعضى از منجّمین دیگر، سالهاى شمسى را بدین گونه قرار داد، که: تمام برج‌ها سى روز باشد، که مجموعا مى‌شود سیصد و شصت روز، آنگاه براى کسر نیامدن سالها پنج روز به آخر آبان ماه، و یا إسفند ماه اضافه مى‌کردند، و آن را خمسه مسترقّه مى‌گفتند، و این هم به علّت آن بود که زرتشتیان قبل از إسلام پنج روز از سال را جزو سال حساب نمى‌کردند، و در آن پنج روز مجّانا دنبال کارهاى خیر مى‌رفتند.