امام شناسی ج6

 و با وجود علماء متنفّذ و با قدرت در کشور شیعه برگرداندن تاریخ هجرى قمرى به مسیحى شمسى بسیار مشکل بلکه ممتنع بود.

 فلهذا منظور و مقصود خود را به طور مرحله‌اى انجام دادند، تا کم کم چشم و گوش مردم به مراحل قبلى خو گرفته و عادت کرده، و انجام مراحل بعدى براى آنها ممتنع نباشد.

 در هشتاد سال پیش از این، در دوره دوّم قانون گزارى مجلس شوراى ملّى، یک مرحله از آن را إجرا کردند، و آن فقط تبدیل ماههاى قمرى به ماههاى شمسى بود، آنهم فقط در دوائر دولتى، بدون آنکه رأس سنوات شمسى از جاى خود تغییر کند، و بدون آنکه نام ماههاى شمسى عوض شود، بلکه رأس سنوات همان هجرت رسول اللَه صلّى اللَه علیه و آله و سلّم از مکّه به مدینه طیّبه بوده،¹ و نام ماه‌ها هم عربى معمول و طبق حرکت شمس در بروج دوازده‌گانه باشد، یعنى به ترتیب از أوّل بهار بدین قرار باشد:

 حَمَل و ثَوْر و جَوْزا و سَرَطان و أسَد و سُنْبُلَه و مِیزَان و عَقْرَب و قَوْس و جَدْی و دَلْو و حُوت.

 و جهت لزوم تغییر را هم در مجلس از نقطه نظر تنظیم امور مالى مطرح کردند، که سال شمسى به نفع دولت است، براى آنکه چون سال شمسى یازده روز

 از سال قمرى بیشتر است، در این صورت بودجه دولت و حقوق کارمندان را طبق این برج‌ها پرداختن به صرفه دولت تمام مى‌شود.