امام شناسی ج6
جلد ششم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش اول از موضوع غدیر»، «کیفیت حجة الوداع» و «اثبات بنای اسلام بر سال و ماه قمری» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • میزان و محور حقّ، علیّ علیه السلام است • بیان مبسوط جریان آخرین حجّ رسول خدا در تمهید واقعۀ غدیر خمّ • بحث مفصّل تفسیری، روائی، فقهی و تاریخی دربارۀ بناء اسلام بر سال و ماه قمری • دست استعمار در احیای آداب و رسوم ملّی و تغییر تاریخ مسلمین، و اماتۀ آداب و رسوم دینی • تقویم قمری از ضروریّات اسلام است و ضمیمه نمودن تاریخ شمسی به آن نیز صحیح نمیباشد • تغییر تاریخ قمری به شمسی، موجب نسخ اسلام و برقراریِ متد غرب و غربگرائی است • یکی از أرکان مهمّ وحدت اسلامی، اتّحاد تاریخ است • فوائد سال قمری و ضررهای سال شمسی • گزارش مستند و تحلیل عملکرد مجلس شورای ملّيِ استعماري در تغيير تاريخ هجريّ قمري به شمسي
مرتب سازی:
امام شناسی ج6
170و به این معنى یعقوبى و مسعودى و ابن اثیر1 تصریح کردهاند بلکه مسعودى فقط از ذکر حوادث سال دهم از هجرت از تمام قضایا و داستانهاى حجّة الوداع، فقط این جمله رسول خدا را آورده است که: إنّ الزّمان قد استدار.
و این معانى همه گویا و شاهد صادقند بر آنکه تبدیل سالهاى قمرى به شمسى جایز نیست، و مسلمان باید با تمام اهتمام در حفظ اوقات بر اساس تاریخ مقرّره رسول اللَه که بر سنّت حضرت ابراهیم پایه گذارى شده، و قرآن کریم آن را حتم و لازم شمرده است عمل کند.2
- «تاریخ یعقوبى» طبع بیروت، ج ٢، ص ١١٠، و «مروج الذّهب» طبع دار الاندلس ج ٢ ص ٢٩٠، و «الکامل فى التاریخ» طبع بیروت ج ٢ ص ٣٠٢.
- خداوند عزّ و جل به این حقیر توفیق عنایت فرمود تا رسالهاى درباره لزوم استناد ابتداى شهور قمریّه، به رؤیت هلال در خارج، گرد آورد. این رساله موسوعهاى است علمى و فقهى در لزوم اشتراک آفاق در رؤیت هلال براى دخول ماههاى قمرى. و در آن بحثهاى فنّى و مراسلاتى است که حلّ هرگونه إشکال را نموده و قلع مادّه خلاف را مىکند.
این رساله با برهان علمى و دلیل شرعى مىرساند که ماههاى قمرى حتما باید با دیدن ماه در شب اوّل ماه شروع شود، و قول منجّمین که براساس حساب و رصد است، هیچگونه حجّت شرعى نیست. و به ضرورت آیات قرآن و إجماع أهل اسلام و سنّت رسول اللَه صلّى اللَه علیه و آله که فرمود: صُوموا لِرُؤْیَتِهِ، و أفْطِروا لِرُویَتِه! تمام ماههاى قمرى باید با مشاهده هلال در فوق أفق صورت گیرد. و در هر جا که ماه دیده شد ابتداى آن ماه شروع مىشود، و در أماکنى که ماه در آن شب قابل رؤیت نیست، و حتما در شب بعد دیده مىشود، ابتداى ماه آنها از شب بعد خواهد بود و على هذا فتواى مشهور که دخول ماه قمرى را تابع رؤیت مىدانند، و هر نقطه از جهان، تابع افق خود آنست، صحیح است. و قول بعضى از اعلام و أساطین که خروج ماه را از تحت الشّعاع براى همه جهان و یا براى نیمکره مسکونى، کافى مىدانند، و در یک شب حکم به دخول ماه در سراسر جهان مىکنند، خالى از اعتبار است. بلکه أدلّه متقنه بر خلاف آن، و براهین منتهى به ضرورت بر ردّ آن قائم است.
این رساله علمى و فقهى به زبان عربى بوده و به نام رسالة حول مسألة رؤیة الهلال نامگذارى شده است و از جمله کتب مطبوعه شماره ٦ از دوره علوم و معارف اسلام انتشار یافته است.