امام شناسی ج6

 دوم ـ از جهت لفظ عند الله. و سوّم ـ از جهت لفظ ﴿في كِتَابِ اللَهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الأرْضَ﴾. چون این قیود دلالت دارند بر آنکه این ماه‌ها أبدا قابل تغییر و اختلاف نیستند، و با وضع و جعل و امور قرار دادى سر و کار ندارند، زیرا این ماه‌ها در نزد خداوندى که علم و إحاطه او لا یتغیّر است، چنین است، و در کتاب خدا در روزى که آسمان‌ها و زمین را آفریده است چنین بوده است.

 پس در حکم نگاشته‌شده در کتاب تکوین و در قانون نوشته‌شده در دفتر خلقت این‌طور بوده است، وَ لاَمُعَقِّبَ لِحُکْمِهِ تَعَالی. و معلوم است که ماههاى شمسى به هر صورت و به هر عنوان و از هر تاریخى که باشد، ماههاى قراردادى است که بر اساس حساب منجّم و زیاده و کمى‌هاى اعتباریّه و وضعیّه بدین صورت در آمده است.

 أمّا ماههاى قمرى در آن وقتى که خداوند آسمان و زمین را خلقت کرد، همینطور بوده است. یعنى به ابتداى رؤیت هلال به خروج از محاق و تحت الشّعاع شروع مى‌شده، و به محاق و دخول تحت الشعاع پایان مى‌یافته است. ﴿وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ* وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ* لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ‌﴾ (آیه ٣٨ تا ٤٠ از سوره ٣٦: یس)

 «و خورشید بر مدار معیّن خود پیوسته در حرکت و گردش است، اینست حکم خداوند مقتدر و دانا. و ماه را ما در منزل‌هاى مختلف به سیر و گردش در آوردیم تا عاقبت (که آخر ماه نزدیک و محاق مى‌شود) همانند شاخه زرد و لاغرى درآید، نه در سیر و گردش منظّم جهان آفرینش، خورشید را چنین توان و قدرتى است که به ماه برسد و او را دریابد، و نه مى‌تواند شب بر روز سبقت گیرد، و هر یک از این خورشید و ماه و از این شب و روز در مدار معیّن و مقرّر پیوسته در حرکت و شناورند.»