امام شناسی ج6

 أوّل ـ به سبب تأخیر ماههاى حرام از محلّ خود همچون ماه محرّم که آن را به عقب مى‌انداختند و حرمت آن را به تأخیر مى‌سپردند، و آن را ماه صفر مى‌نامیدند، و در آن از جنگ و قتال و نهب و غارت دریغ نمى‌ورزیدند، و براى آنکه چهار ماه محترم (ذوالقعدة و ذوالحجّة و محرّم و ماه رجب) مقدار حرمتش محفوظ باشد، إجمالا به مقدار چهار ماه از نظر کمیّت و مقدار، نه از نظر کیفیّت و خصوصیّت، چهار ماه را در مدّت سال دست از جنگ باز مى‌داشتند، لیوَاطِئُوا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللهُ، براى آنکه فقط در مقدار ماه‌ها که خداوند محترم شمرده است هم میزان و هم مقدار باشند.

 دوّم ـ به سبب تأخیر ایّام حجّ و یا ایّام روزه و بعضى از عبادات و مناسک از محلّ خود به زمان بعد، براى مناسب بودن آب و هوا، و براى فروش أمتعه تجارتى و جلب قبائل براى بجا آوردن حجّ. و بنا بر این حجّ پیوسته از نقطه نظر اعتدال هوا در فصل خاصّى صورت مى‌گرفت و در ماههاى قمرى دور مى‌زد و گردش مى‌کرد تا در هر سى و سه سال بنا بر کبیسه دقیق، و یا در هر بیست و شش سال بنا بر کبیسه تقریبى، همان طور که در روایت عمرو بن شعیب از پدرش از جدّش گذشت، حجّ به زمان اصلى خود مى‌رسید، همچنان که در حجّ رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله سلّم که حجّة الوداع بود، به زمان اصلى خود بازگشت کرده بود، و روى همین اساس آن حضرت در خطبه مشهوره خود فرمود: إنَّ الزَّمَانَ قَدِ اسْتَدَارَکَهَیْئَتِهِ یَوْمَ خَلَقَ اللَهُ السَّمَوَاتِ وَالأرْضَ. و ما هیچگونه إلزامى نداریم که آیه شریفه قرآن را در عدّة الشّهور و نسى‌ء بخصوص‌

نسی‌ء معناى عام دارد، و شامل هر دو نوع مى‌شود

 تأخیر ماههاى حرام، و یا بخصوص تأخیر حجّ از موقع واقعى خود بگیریم، بلکه آیه مبارکه به عموم و إطلاق شامل هر دو گونه از نسى‌ء مى‌گردد، و نقل روایات مشهوره بل مستفیضه نیز این معنى را تأیید مى‌کند.