امام شناسی ج6

روایات وارده در تفسیر نسی‌ء به گردش ماه‌ها در فصول سال‌

 فَلَمَّا کَانَ عَامُ الْحَجَّ الأکْبَرِ ثُمَّ حَجَّ رَسُولُ اللَهِ صلی الله علیه [وآله] و سلّم مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَاسْتَقْبَلَ النَّاسُ الأهِلَّةَ، فَقَالَ رَسُولُ الله‌صلی الله علیه[وآله] وسلم: إنَّ الزَّمَانَ قَدِ اسْتَدَارَ کَهَیْئَتِهِ یَوْمَ خَلَقَ اللَهُ السَّمَاواتِ وَ الأرْضَ¹

 «عادت عرب چنین بود که: در یک سال یک ماه از ماههاى حرام را حلال مى‌شمردند، و در سال دیگر دو ماه را حلال مى‌شمردند. و چون این عمل در ماه‌ها دور مى‌زد، به حجّ واقعى و حقیقى خود که بر زمان أصلى خود منطبق باشد، فقط در بیست و شش سال یک بار مى‌رسیدند. و این عمل همان نسى‌ء است که خداوند در کتابش فرموده است.

 تا رسید به زمان حجّ اکبر، همان حجّى که رسول خدا بجاى آوردند، در آن سالى بود که چون مردم ماه‌ها را شمردند، و بر ماه حجّ موافق بود، رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم در خطبه خود فرمود: اینک زمان دور زده است، و به جائى رسیده است که بر همان کیفیّت و هیئتى است که خدا آسمان‌ها و زمین را در آن روز آفرید.» 

 و نیز در «الدّرّ المنثور» آورده است که: أحمد حنبل و بخارى و مسلم و أبو داود و ابن منذر و ابن أبى حاتم و أبو الشّیخ و ابن مردویه و بیهقى در کتاب «شعب الایمان» از أبو بکرة تخریج کرده‌اند که: رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم در حجّ، خطبه‌اى ایراد کردند و فرمودند: ألاَ إنَّ الزَّمَانَ قَدِ اسْتَدَارَ کَهَیْئَتِهِ یَوْمَ خَلَقَ اللَهُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضَ؛ اَلسَّنَةُ اثْنَا عَشَرَ شَهْراً، مِنْهَا أرْبَعَةٌ حُرُمٌ، ثَلاَثَةٌ مُتَوَالیاتٌ: ذُوالقَعْدَةِ وَ ذُوالْحِجَّةِ وَ الْمُحَرَّمُ، وَ رَجَبُ مُضَرُ الَّذِی بَیْنَ جُمَادَی وَ شَعْبَانَ.² 

 «بدانید که: زمان دور زده است، همانند روزى که خداوند آسمانها و زمین‌

 را آفرید! سال دوازده ماه است، که چهار تاى از آنها ماه‌هاى محترم است، سه تا از این چهار تا، پى در پى است، که ذى‌قعده و ذى‌حجّه و محرّم است، و یکى تنها است که رجب مضر است، و آن بین جمادى و شعبان است.»