امام شناسی ج6

 «مردى از قبیله کنانه بود که به او أبو أمامة، جنادة بن عوف مى‌گفتند، و کار او تأخیر انداختن ماه‌ها بود. و چون بر عرب بسیار گران بود که سه ماه پیاپى درنگ کنند، و بر یکدیگر نتازند و غارت نکنند، لذا چون جناده مى‌خواست براى آنها حکم حرمت را تغییر دهد، روزى در منى مى‌ایستاد و خطبه مى‌خواند و مى‌گفت: من ماه محرّم را حلال کردم، و به جاى آن ماه صفر را حرام کردم، فبناء على هذا مردم در ماه محرّم جنگ مى‌کردند، و چون ماه صفر فرا مى‌رسید، نیزه‌ها و سنان‌ها را کنار مى‌گذاشتند، و دست از کارزار باز مى‌داشتند.

 و در سال بعد نیز در منى خطبه مى‌خواند، و مى‌گفت: من ماه صفر را حلال، و ماه محرّم را حرام کردم، فعلى‌هذا در چهار ماه حرام از جهت مقدار موافقت داشتند، إلاّ اینکه محرّم را حلال مى‌دانستند.» 

 و نیز دو روایت دیگر بر این نهج، در «الدّرّ المنثور» با تخریج ابن مردویه از ابن عبّاس وارد شده است، که آیه شریفه را بدین کیفیّت تفسیر مى‌نماید.¹ 

 و شاهد بر تغییر دوّم، یعنى تغییر زمان حجّ از زمان اصلى خودش، و گردش کردن حجّ در تمام ماههاى سال، تا دو مرتبه به ماه ذى‌الحجه برگردد، و دور خود را کامل کند، نیز روایاتى است:

 در «الدّرّ المنثور» آورده است که: طبرانى و أبو الشیخ و ابن مردویه از عمرو بن شعیب از پدرش از جدّش تخریج کرده‌اند که مى‌گفت: کَانَتِ الْعَرَبُ یُحِلُّونَ عَاماً شَهْراً، وَ عَاماً شَهْرَیْنِ، وَ لاَ یُصِیبُونَ الْحَجَّ إلاَّ فی کُلِّ سِتَّةٍ وَ عِشْرِینَ سَنَةً مَرَّةً، وَ هُوَ النَّسِئُ الَّذِی ذَکَرَ اللَهُ تَعَالی فی کِتَابِهِ.