امام شناسی ج6

حرکت رسول اللَه صلَّى اللَه علیه و آله و سلَّم براى منى‌

 چون سپیده صبح صادق دمید، در همان تاریکى شب رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم نماز صبح را به جماعت با مردم در مزدلفه بجاى آوردند و سپس به مَشْعَرُالْحَرَام آمدند و در حالى که بر روى ناقه خود سوار بودند، رو به قبله کرده، و وقوف نمودند، و خدا را به بزرگى و عظمت و وحدانیّت خواندند، و دعا مى‌کردند تا اینکه هوا جدّا روشن گشت.¹ 

 رسول خدا سواره به جانب منى رهسپار شدند، و فضل بن عبّاس را پشت سر و ردیف خود نشاندند، و چون به وَادِی مُحَسِّر رسیدند، ناقه خود را کمى به جنبش در آوردند، و از راهى که به جمره عقبه منتهى مى‌شد روان شده، تا بدانجا رسیدند، و با هفت ریگى که عبد اللَه بن عبّاس براى آن حضرت جمع کرده بود، از قسمت پائین جمره هفت ریگ به جمره زدند، و در هر بارى که مى‌زدند یک بار اللَه اکبر مى‌گفتند.

 در «البدایة و النّهایة» ج ٥، ص ١٨٧ از مسلم از یحیى بن حصین از جدّه خود امّ الحصین، و نیز با سند دیگر از جابر بن عبد اللَه آورده است که: رَأیْتُ رَسُولَ اللَهِ یَرْمِی لْجَمْرَةَ عَلی رَاحِلَتِهِ یَوْمَ النَّحْرِ وَ یَقُولُ: لِتَأْخُذُوا مَنَاسِکَکُمْ فَإنیّ لاَ اَدْری لَعَلی لاَ أحُجُّ بَعْدَ حِجَّتِی هَذِهِ.

 «رسول خدا را دیدم در روز عید قربان که بر روى شتر خود نشسته و جمره را رمى مى‌نمود و مى‌گفت: شما باید مناسک خود را از من یاد بگیرید! زیرا که من نمى‌دانم شاید بعد از این حجّ، حجّ دیگرى انجام ندهم»!

 و سپس حضرت فیما بین جمرات، در حالى که در روى ناقه‌اى و یا بغله شهبائى‌² سوار بودند، خطبه‌اى مفصّل إنشاء کردند، و مردم بعضى ایستاده و بعضى نشسته خطبه آن حضرت را گوش مى‌دادند.³