
عنوان بصری ج۳
جلد سوم از مجموعۀ «عنوان بصری» حاصل مجالس حضرت آیتاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه در «شرح حدیث عنوان بصری» میباشد که طی سالیانی متمادی برای رفقا و شاگردان سلوکی و پویندگان مکتبِ عرفان و توحید ایراد فرمودهاند، که همراه با ویرایش به زیور طبع آراسته شده است. تبیین ظرائف ژرفِ تربیتی و سلوکی با بیانی روان و شیوا، همراه با ذکر مصادیق، امثله و حکایات متنوّع از شاخصههای این کتاب شریف بوده که در نوع خود بینظیر میباشد. مجلد سوم از این مجموعه، در موضوع «حقیقت علم» و تبیینِ «ملاک علم حقیقی» و «موانع حصول علم و معرفت» به ساحت علم و فضیلت تقدیم میگردد. اهم مطالب مندرج در این مجلد: • ضرورت حرکت بر طبق مبانی علمی و یقینی در تمامی مراحل سلوک • حرکت بر مبنای نورِ علم، اولین توصیه امام صادق علیهالسلام به «عنوان بصری» • عدم امکان اشتباه و ندامت در صورت وجود نورِ علم • حقیقت علم حصولی و حضوری • حرمت فتوای بدون علم حضوری، در کلام امام صادق علیهالسلام • حکایتی از نور باطنی مرحوم علامه طهرانی در شناخت محمدتقی شریعتی • حکایتی از علم حضوری مرحوم علامه طهرانی در شناخت ابوالحسن بنیصدر • کیفیت غلبۀ قوای وهمی بر مبانی علمی • عدم حجیّت خواب و مکاشفه در سلوک و استنباط احکام شرعی • عدم حجیّت خبر واحد در مبانی اعتقادی • هلاکت بشریت با علوم تجربی، بدون ربط با خداوند • راهکار عملی بزرگان در تعاملِ علمی با دیگران • عمر طولانی امام زمان علیهالسلام بر اساس علم است نه اعجاز • تأثیر مراقبه در کیفیت نزول اسم علیم پروردگار
عنوان بصری ج۳
118را به ضلال و گمراهی راهنمایی نمیکند و تمامی دستورات او در مسیر هدایت قرار میگیرد. بنابراین، اگر مشاهده شد حرکت و جهتگیری دستورات شخصی بهطریقی است که وجدان و فطرت، عقل و منطق، احکام مسلّمۀ اسلام و فرامین شریعت آن را نمیپسندد، معلوم میشود که این اوامر از نور سرچشمه نگرفته است.
انقسام علم به حصولی و حضوری
علوم حاصله برای انسان به دو دستۀ حصولی و حضوری تقسیم میشود:
تعریف و توضیح علم حصولی
اول: علم حصولی؛ بهواسطۀ این علم فقط صورت علمیۀ یک پدیده و حادثه در ذهن میآید. فرض کنید که شخصی از وقوع تصادفی به شما خبر میدهد؛ همین الآن فوراً صورت مبهمی از تصادف در ذهن شما آمد، گرچه نوع وسیلۀ نقلیه در ذهن شما مشخص نیست. بنابراین، علم حصولی عبارت است از: صوَر ذهنیۀ حاصله از خارج که ممکن است با واقع منطبق نباشد؛ چراکه امکان دروغ یا اشتباه برای آن فرد ناقل وجود دارد.1
علامت قوّت عقل در کلام امیرالمؤمنین
امیرالمؤمنین علیه السّلام در حکمتهای نهجالبلاغه میفرمایند:
اِعقِلُوا الخَبَرَ إذا سَمِعتُموهُ عَقلَ رِعایةٍ لا عَقلَ رِوایةٍ؛ فَإنَّ رُواةَ العِلمِ کثِیرٌ و رُعاتَهُ قَلیلٌ.2
- معادشناسی، ج ٨، ص ١٩٠:
«ما دو قِسم علم داریم: یک قسم علم حصولی، که معلوم در ما نیست و معلوم ما در خارج از وجود ماست، و سپس برای ما و ذهن ما صورت معلوم پیدا میشود. مثلاً تعداد جماعتی که در مجلس نشستهاند، چند نفرند و چه کسانی هستند، این علم جزء ذات ما نیست و در مغز ما نیست و حضوری هم بر آن نداریم؛ اگر چشم ببندیم اصلاً علم پیدا نمیکنیم. اگر چشم باز کنیم و ببینیم، صورتی از معلوم در ذهن ما حاصل میشود؛ و لذا آن را علم حصولی گویند.
قسم دیگر، علم حضوری است؛ مثل علم ما به خود ما و علم ما به مشاعر ما و قوای ما. چون علم ما به قوۀ حافظه و قوۀ مفکّرۀ ما علم حضوری است و از ما جدا نمیشود، و هرجا باشیم واجد خودیّت خود هستیم. پس علم نفْس به خود نفس و به شئون نفس، حضوری است.» - نهج البلاغة (عبده) ج ٤، ص ١٥٨، حکمت ٩٧.
- معادشناسی، ج ٨، ص ١٩٠:
