Name: کتاب عنوان بصری ج۳ - PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

عنوان بصری ج۳

110

بچه‌ها بدهد. در این سفر ایشان نفع بردند و آن اشخاصی که با پول خود پارچه و ساعت و سایر وسایل را خریدند، ضرر کردند. آیا شخصی که جنسی را می‌خرد و بعد از مدتی از بین می‌رود سود کرده است یا کسی‌که پول خود را به کودکان می‌دهد و محبت علی و ائمه علیهم ‌السّلام را در دل آنها بیشتر می‌کند؟! آیا کسی‌که سوغاتی می‌خرد نفع برده است یا شخصی که بذر محبت امیرالمؤمنین و فرزندانش را در دل کودکان می‌کارد؟! اثر کدام‌یک باقی است و چه کسی نفع می‌برد؟!
لزوم میانه‌روی در انفاق و استحباب اکید خرید سوغات
البته خرید سوغاتی برای خانواده و دیگران مستحب مؤکد است. امام صادق علیه السّلام می‌فرمایند:
«إذا سافَرَ أحَدُکم فَقَدِمَ مِن سَفَرِه فَلیأتِ أهلَه بِما تَیسَّرَ و لَو بِحَجَرٍ؛¹ هرگاه
1. تفسیر العیاشی، ج ١، ص ٢٧٧:
  «عن جعفرِ بن محمّدٍ، قالَ: إذا سافَرَ أحَدُکم فَقَدِمَ مِن سَفَرِه فَلیَأتِ أهلَه بِما تَیَسَّرَ و لَو بِحَجَرٍ.
  فإنَّ إبراهیمَ علیهِ السَّلام کانَ إذا ضاقَ أتیٰ قَومَهُ. و أنّه ضاقَ ضَیقَةً، فأتی قَومَه فَوافَقَ مِنهُم أزمَةً؛ فَرَجَعَ کما ذَهَبَ. فَلَمّا قَرُبَ مِن مَنزلِهِ نَزَلَ عَن حِمارِهِ فَمَلَأَ خُرجَهُ رَملًا إرَادَةَ أن یُسَکّنَ مِن روحِ سارَةَ. فَلَمّا دَخَلَ مَنزِلَهُ أخَذَ الخُرجَ عَن الحِمارِ و افتَتَحَ الصَّلاةَ؛ فَجائت سارَةُ فَفَتَحَت الخُرجَ فَوَجَدَتهُ مَملُوءًا دَقیقًا! فَاعتَجَنَت مِنه و اختَبَزَت ثُمَّ قالَت لِإبراهیمَ: ”إنفَتِل مِن صلاتِک فَکُل!“ فَقالَ لَها: ”أنّیٰ لَکِ هذَا؟!“ قالَت: ”مِن الدَّقیق الّذی فی الخُرجِ.“ فَرَفَعَ رَأسَه إلَی السَّماءِ فَقالَ: ”أشهَدُ أنَّک الخَلیلُ.“»
  ترجمه: «امام صادق علیه السّلام فرمودند: هرگاه یکی از شما به مسافرت رفت و از سفر خود بازگشت، هرچه برایش ممکن بود برای خانواده‌اش ببرد، اگرچه تکه‌سنگی باشد.
  هرگاه برای حضرت ابراهیم علیه السّلام ضیق و تنگدستی شدید پیش می‌آمد، به‌سراغ قومش می‌رفت. یک ‌بار به‌نزد قبیله‌اش رفت و آنان را نیز در قحطی و شدت یافت؛ پس همان‌گونه که آمده بود، با دست خالی بازگشت. هنگامی‌که نزدیک منزلش رسید، از استر خود پیاده شد و خورجینش را از شن پُر کرد تا روح ساره (همسرش) را آرام نماید. وقتی وارد منزل شد، خورجین را از روی استر برداشت و شروع به نماز خواندن کرد؛ ساره آمد و خورجین را باز کرد و آن را پُر از آرد یافت! خمیر درست کرد و نان پخت و به حضرت ابراهیم علیه السّلام گفت: ”نمازت را تمام کن و بیا غذا بخور!“ حضرت ابراهیم به او فرمود: ”این طعام را از کجا آورده‌ای؟!“ ساره گفت: ”از آردی که در خرجین بود.“ حضرت ابراهیم علیه السّلام سرش را به آسمان بلند نمود و عرضه داشت: ”شهادت می‌دهم که به‌تحقیق تو دوست و خلیلِ بنده‌ات هستی!“» (محقق)