Name: کتاب عنوان بصری ج۳ - PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

عنوان بصری ج۳

149

رأساً وسیله‌ای از آن وسایل است و هرکدام از آنها به انجام کار خود مشغول‌اند.
بنابراین، حضرت خضر که مظهر تقدیر الهی در عالم شهادت می‌باشد گناهی مرتکب نشده است؛ خداوند او را این‌طور آفریده و تربیت کرده و این حال را در او ایجاد نموده و مظهر نزول مشیّت خود قرار داده است. جناب موسی! اگر تو ایراد داری، چرا از عزرائیل که تمام افراد داخل نیل را با دست خود دستخوش نیستی و بوار کرد، انتقاد نمی‌کنی؟!
انکشاف مظاهر تجلی باطنی حق برای حضرت موسی، سبب ملاقات او با حضرت خضر
البته به بیانی دقیق‌‌تر، در جریان رود نیل، موسی خود آن کار را انجام داده است ولی خبر و آگاهی ندارد؛ لذا در اینجا خدا او را به نزد خضر می‌‌آورد تا متوجه حقیقت مطلب شود که ممکن است غیر از آنچه تو ادراک می‌‌کنی حقایق دیگری هم باشد؛ فعل ما فقط از یک طریق تحقق پیدا نمی‌کند، بلکه طرق مختلفی دارد؛ بیا و مرتبۀ علم حضوری را نیز ببین و فقط به خود و وضعیت خود نگاه مکن!
شرح علم حضوری خضر در آثار حافظ و مولانا
علی‌کلّ‌حال، علم حضوری خضری از اشتباه محفوظ است. حافظ در اشعار خود بسیار به این مسئله می‌پردازد؛ مثلاً می‌فرماید:
قطع این مرحله بی‌همرهی خضر مکن‌‌ *** ظلمات است، بترس از خطر گمراهی‌‌¹
و نیز شعرای دیگر نیز راجع‌به این مسئله مطالبی دارند؛ مولانا راجع‌به جریان حضرت خضر مطالب بسیار عالی و راقی دارد.²
1. دیوان حافظ، غزل ٤٨٨.
2. مثنوی معنوی، دفتر اول:
  آن‌‌ پسر را کَش‌‌ خِضِر بُبْرید حلق ** سرّ آن را درنیابد عامِ خلق‌‌
  آن‌که از حق یابد او وحی و خطاب ** هر‌چه فرماید بوَد عین صواب
  آن‌که جان بخشد اگر بُکْشَد رواست‌‌ ** نایب است و دست او دست خداست
  همچو اسماعیل پیشش سر بِنِه ** شاد و خندان پیش تیغش جان بده
  تا بماند جانْتْ خندان تا ابد ** همچو جانِ پاک احمد با احد
  عاشقان جام فرح آنگه کشند ** که به‌دست خویش خوبانْشان کشند
  شاه آن خون از پی شهوت نکرد ** تو رها کن بد‌گمانی و نبرد‌‌
  تو گمانی کردی که کرد آلودگی ** در صفا غِش کی هِلَد پالودگی
  بگذر از ظنّ خطا ای بدگمان ** ﴿إِنَّ بَعۡضَ ٱلظَّنِّ إِثۡمٞ﴾ آخر بخوان
  گر نبودش کار از الهام اله ** او سگی بودی دراننده نه شاه
  پاک بود از شهوت و حرص و هوا ** نیک کرد او لیک نیکِ بد‌نما
  گر خِضِر در بحر کشتی را شکست ** صد درستی در شکست خِضْر هست
  وهم موسی با همه نور و هنر ** شد از آن محجوب، تو بی‌‌پر مپر
  آن گل سرخ است تو خونش مخوان ** مستِ عقل است او تو مجنونش مدان