عنوان بصری ج۲

مولانا بود، می‌ریخت. مولانا همه را با هم مخلوط می‌کرد، به‌طوری‌که معلوم نبود هرکس چقدر آورده است. بعد باتوجه‌به خرج معاش هرکدام، آنچه جمع شده بود را تقسیم می‌نمود؛ مثلاً یک مشت از آن پول‌ها برمی‌داشت به شخصی که پنج‌ نفر عائله و کرایۀ خانه‌ و فرزند مریض داشت می‌داد و می‌گفت: «این برای امشبِ تو»؛ و به فردی که فرضاً با یک زن و دو فرزند، مخارج کمتری داشت، قدری کمتر می‌داد.

 کسی هم که کار کرده بود اما هیچ‌چیز به‌دست نیاورده‌ بود، می‌آمد و دستش را در سفره خالی می‌کرد و می‌گفت: «من امروز چیزی پیدا نکرده‌ام»؛ مولانا نیز پاسخ می‌داد: «اشکالی ندارد! مگر تقصیر تو بوده؟! تو وظیفه‌ات را انجام داده‌ای.» سپس از درآمد کسی که کار کرده بود برمی‌داشت و به این شخص ـ که با وجود انجام کار، چیزی به‌دست نیاورده بود ـ می‌بخشید. خلاصه مولانا به‌همین منوال تقسیم می‌کرد و در پایان سفره را هم می‌تکاند و آنها به منازل خود می‌رفتند.

تحقق جامعۀ توحیدی در زمان ظهور امام زمان علیه السّلام

 این جریان، همان توحید است. لذا وقتی ما با روایتی برخورد می‌کنیم که در زمان ظهورِ حضرت بقیة‌الله، أرواحُنا فداه و عجّل الله تعالی فرجه الشریف، مؤمن دست در جیب برادر مؤمن خود می‌کند و هرچه بخواهد برمی‌دارد،¹ دیگر تعجب نمی‌کنیم؛ چراکه آن حضرت توحید را در جامعه محقَّق می‌کند و آن حقایق توحیدی را عملی می‌سازد. بنابراین ما خلاف عمل می‌کنیم و حضرت کار صحیح و حق را انجام می‌دهد و این یک جریان توحیدی در مسئلۀ خدمت به خلق است.

 در عالم توحید، همۀ افراد نسبت به حضرت حق علی‌السّواء هستند؛ ارتباط عالِم، عامی، جاهل، بی‌سواد، پزشک، مهندس، بقّال، تاجر، زارع و غیره نسبت به