عنوان بصری ج۲

افتخار مولانا و حافظ به خاکساری ائمه علیهم السّلام 

 می‌گویند مولانا و حافظ از ما ایرانیان هستند، در‌حالی‌که تمام افتخار مولانا و حافظ به این است که خاک درِ خانۀ امیرالمؤمنین و امام مجتبی و امام سجاد علیهم السّلام را سرمۀ چشمانشان کنند. تمام مطالب مثنوی ـ که واقعاً در میان کتب بزرگان و اولیاء در نوع خود بی‌نظیر است ـ از مکتب امیرالمؤمنین علیه السّلام جمع و استخراج شده و مولانا این مطالب را از نزد خود نیاورده است؛ حال چرا ما باید او را چون چماقی بر سر عرب‌ها بزنیم و بگوییم که ما مولانا داریم؟! آخر ای احمق! مولانا ننگ دارد از اینکه تو اسمش را ببری! حافظ ننگش می‌آید که به تو نگاه کند و از درون قبر فریاد می‌زند که تمام افتخار و مباهات من به آن رسول امّی و آن امیرالمؤمنین و ائمه علیهم السّلام است که همه عرب بوده‌اند.

افتخار به ملّی‌گرایی همان تکاثر است

 این تکاثرطلبی که ما دارای ملیّت ایرانی، فرهنگ و زبان فارسی هستیم و باید فرهنگ نیاکانمان را حفظ کنیم، در میان ما نفوذ کرده و جاافتاده است؛ مگر این نیاکان همه افراد صالح و وارسته بوده‌اند؟!

افتخار شاهنامۀ فردوسی به نیاکانی پلید

 شما شاهنامۀ فردوسی را بخوانید و ببینید که آنها یک‌مشت آدم‌های لاابالی و عیّاش و قلدر و امثال اینها بوده‌اند. آخر شما از اسفندیار که سر تا پایش به یک‌جو نمی‌ارزد و یا از جنابِ رستمِ دستانِ غول‌پیکر با آن تاج و یال‌و‌کوپال و وضعیت، و یا از بهمن و توران، حتی یک کلام حکیمانه در کتاب‌ها سراغ دارید؟!

 سراسر وجود بنده از اینکه بخواهم خود را به چنین نیاکانی نسبت دهم بیزار است! صد‌هزار‌سال نمی‌خواهم که نیاکان من افرادی مثل رستم و اسفندیار باشند!

نقدی بر شاهنامۀ فردوسی

 بنده بیست‌سال پیش یک نسخه از شاهنامۀ فردوسی را تهیه کرده‌ام که تا الآن هروقت ‌خواستم آن ‌را مطالعه کنم، حیفم ‌آمد که به‌جای روایات ائمه، صفحه‌ای از آن را بخوانم.¹