عنوان بصری ج۲

قدرت و قوّت بر تصور آن مقام و حقایقِ وجودیِ آنجا نیست، و چرا خود را متوقف بر صعود و نزول ملائکه نموده‌اید؟! بیایید ببینید که بالاتر از آن چه خبر است! جایی که هزارها مانند جبرائیل قدرت بر وصول به آن را ندارند و در مادون آن مقام متوقف می‌مانند. سالک که نباید خود را به مادونِ ذات تنزل دهد و از اشراب ماء مَعینِ آن حقیقت خود را محروم نماید و به حقایقی مادونِ حقیقت خود که همان ذات حضرت حق است خود را سرگردم نماید و عمر خود را بیهوده بگذراند.»¹

 یعنی ای انسان! اگر عقلت را به‌کار بیندازی می‌بینی که تو موجودی برتر از جبرائیل هستی در‌حالی‌که الآن خود را با آب‌نبات و اسباب‌بازی مشغول کرده‌ای!

 باری، کسانی که ذکر و یاد خدا را به‌جای دنیا انتخاب کرده‌اند و مصداق فقرۀ «و إنَّ لِلذِّکرِ لَأهلًا أخذوهُ مِنَ الدّنیا بَدَلًا، فَلَم تَشغَلهُم تِجارَةٌ و لا بَیعٌ عَنهُ» گشته‌اند، «یَهتِفون بِالزّواجِر عَن مَحارِمِ الله فِی أسماعِ الغافِلینَ؛² با صدای بلند این جنبۀ امری و باطنی را به اهل غفلت گوشزد می‌کنند و آنان را از محارم الهی برحذر می‌دارند و می‌گویند: ای بشر، ما هم موجوداتی مانند شما هستیم که از کُرات دیگر به این دنیا نیامده‌ایم، ولی گوش شما کر و چشم شما کور شده است.»

 اما آنها اطلاعاتی دارند و مسائلی را می‌فهمند که ما نمی‌فهمیم و لذا آن‌قدر بر مغز ما می‌کوبند تا چشم باز کنیم؛ اما وقتی می‌رسد که می‌گوییم: عجبا! آنها راست می‌گفتند؛ پنجاه‌سال از عمر ما گذشته و شاید ده‌ سال دیگر بیشتر زنده نمانیم، درحالی‌که مُدرکات امروز ما با بیست‌سالگی هیچ‌ تفاوتی نکرده است و چیزی به‌دست نیاورده‌ایم؛ امروز هم همان غذای بیست‌ سال پیش را می‌خوریم و زندگی ما هیچ تغییری نکرده است و بلکه فرسوده هم شده‌ایم.

 آنها نیشتر می‌زنند و تحریک می‌کنند تا آن قوای باطنی و استعدادهای