عنوان بصری ج۲

 آری، این کلام امیر مؤمنان علی علیه السّلام است که تمام قلبش جایگاه خدا گشته و ارتباطش با خدا به مرحلۀ تام رسیده و سِرّش با خدا یکی شده است! قطعاً اگر صد‌ سال هم بر ما بگذرد، از جهت معرفت به گرد پای امیرالمؤمنین علیه السّلام نخواهیم رسید و باید خاک پای او را توتیای چشم خود قرار دهیم؛ اما والله اگر حتی به‌اندازۀ یک‌جو و یک‌ذره از معرفت امیرالمؤمنین را به ما بدهند، ما نیز همین حرف را می‌زدیم و نسبت به دنیا همین دیدگاه را پیدا می‌کردیم!

 حال ببینید ما چقدر بدبخت و بیچاره هستیم که حتی به این مقدار هم معرفت نداریم. اگر می‌فهمیدیم که دیگر دائماً این‌طرف‌و‌آن‌طرف نمی‌رفتیم و بر سر این‌و‌آن نمی‌زدیم تا منافعی را برای خود جلب کنیم؛ این امیرالمؤمنین است که کفش خود را وصله می‌زند و به ابن‌عباس و همۀ آن بیاوبروها می‌خندد.

کلام مرحوم آیة‌الله خمینی دربارۀ قبول مسئولیت‌ از نظر شرعی

 در ماه مبارک رمضانِ چندین سال پیش در زمان حیات مرحوم آقای خمینی، در یکی از شهرستان‌ها راجع‌به خلوص عمل صحبت می‌کردم. در آنجا خطاب به جمعیت کثیری که شرکت داشتند، گفتم:

همۀ ما شنیده‌ایم که آیة‌الله خمینی در یکی از سخنرانی‌ها فرموده‌اند: «اگر کسی بداند که در مسئولیتش شخصی بر او ارجحیّت دارد، وظیفۀ شرعی اوست که از آن پست و مسئولیت کناره‌گیری کند و آن شخص را در موقعیت خودش قرار دهد.» از این قضیه تا‌به‌حال چند‌ سال می‌گذرد؟ (در آن‌ موقع دو سال می‌گذشت) شما یک ‌نفر را به من نشان دهید که در مسائل مملکتی دارای پُست و مقام باشد و بگوید: «فلان شخص در این موقعیت از من بهتر است» و از پُست خود کناره‌گیری کند.

 گرچه ممکن است یکی ـ دو نفر بوده باشند، اما بحث در این است که آیا واقعاً شخصی که در مسئولیتی اشتغال دارد، احساسش این است که در میان هفتاد‌میلیون جمعیت ایران، فقط او قابلیت پشت این میز نشستن را دارد؟! اگر کسی چنین فکری کند دیوانه است!