عنوان بصری ج۲

 از‌طرف دیگر ما وقتی به عقل خود مراجعه می‌کنیم، می‌‌بینیم عالَم توحید عجیب‌عالَمی است! عالمی که دیگر در آن من و تو وجود ندارد و همه بر سر یک سفره و یک کاسه می‌نشینند؛ عالمی که سراسر بهاء مطلق،‌ کمال مطلق، جمال مطلق و علم مطلق است؛ دراین‌صورت هیچ عاقلی نمی‌گوید که من از این عالَم و خصوصیات آن بدم می‌آید. اگر کسی بگوید من این مال بسیار را که تمامش حلال و طیب و طاهر است، نمی‌خواهم، دیوانه است؛ همین‌طور اگر در جایی‌ علم و کمالی عجیب باشد و شخصی آن را نخواهد، دیوانه است.

 پس معلوم می‌شود که فطرت دائماً ما را به‌سمت عبودیت‌، رفع حجاب و از بین بردن انانیّت به‌سوی عالم اطلاق و توحید سوق می‌دهد.

گرایش فطری انسان به جامعۀ توحیدیِ امام زمان علیه السّلام

 اگر ما در خصوصیاتی که راجع‌به زمان ظهور حضرت بقیة‌الله شنیده‌ایم واقعاً فکر کنیم ـ مانند اینکه در آن زمان من و تویی وجود ندارد؛ عدالت مطلق حاکم است و دیگر این روابط و عُلقه‌ها همه کنار می‌رود؛ اگر درِ منزلتان را باز بگذارید و یک ماه هم از منزل خارج شوید و تمام جواهرات دنیا را نیز در آن منزل قرار دهید، کسی اصلاً به آنجا نگاه نمی‌کند؛ بنا بر روایات اگر زیباترین زنان و دختران سبدی از جواهر بر سر خود بگذارند و از شهری به شهر دیگر بروند، کسی به آنها نگاه نمی‌کند و آسایش و آرامش و امنیّت و عدالت در حدی است که انسان تصورش را نمی‌کند¹ـ در‌این‌صورت آیا واقعاً فطرت انسان او را برای وصول به چنین موقعیتی تشویق نمی‌کند؟!

 این همان کاری است که حضرت در راه ایجاد و تحقق توحید می‌خواهند انجام دهند. با وجود اینکه آن حضرت توحید را تاحدودی ـ نه به‌طور کامل و صددرصد ـ در جامعه گسترش می‌دهد، اما زمین را مانند بهشت برین می‌کند!

 حال که انسان می‌تواند به مرحله‌ای برسد که در آن هیچ‌گونه انانیّت و کثرتی وجود نداشته باشد و فقط تجلّیات ذاتی حضرت حق باشد، آیا یک فرد عاقل می‌نشیند