عنوان بصری ج۲

پاسخ مرحوم علاّمه طهرانی در سؤال از حقیقت عملکرد صحیح پرستاران نصرانی

 چندی پیش بنده با یکی از دوستان عزیزمان، جناب آقای دکتر سجادی ملاقاتی داشتم. ایشان قضیۀ بسیار جالبی را نقل می‌کرد:

روزی من از خدمت مرحوم آقا سؤال کردم که: «آقا! ما در بیمارستان‌های امریکا می‌دیدیم که پرستارها و نِرس‌ها بسیار درصدد رفع نیاز و احتیاج مریض‌ها هستند؛ هنوز بیمار چیزی نگفته، آنها فوراً به کمک او می‌آیند، و هنوز تقاضای چیزی نکرده، آن را در اختیارش قرار می‌دهند و با اخلاق و روش و برخورد بسیار خوب، همیشه مریض را از خود راضی نگاه می‌دارند؛ اما در اینجا بااینکه اسم خود را شیعۀ امیرالمؤمنین ‌گذاشته‌ایم، من با چشم خود می‌بینم که بر سر بیمار فریاد می‌کشند که: «برو گم‌ شو! برو روی تختت بخواب!» و غیره. هرچه من به آنها می‌گویم با مریض ـ که به‌دلیل بیماری از خود اختیار و اراده ندارد ـ خوش‌رفتاری کنید، گوش نمی‌دهند.»

ایشان فرمودند: «شیعۀ امیرالمؤمنین همان نصاری هستند، نه اینها که ادعای تشیّع دارند!»

 مرحوم والد شوخی نمی‌کنند! آیا شیعۀ امیرالمؤمنین کسی است که برخلاف روش آن حضرت عمل کند؟! چنین شخصی شیعه نیست!

 یعنی در آن حالتی که زن پرستار نصرانی با مریض بیچارۀ بی‌اختیاری که دستش از همه‌چیز کوتاه و اخلاقش تند است¹ با لطف و مدارا عمل می‌کند، مظهر اسم رحمانیّت و رحیمیّت پروردگار واقع شده، و درآن‌حال به‌‌همین ‌مقدار خود را به توحید و عالم وحدت و بسط نزدیک کرده است. از‌آنجا‌که لوادار و پرچم‌دار توحید نیز وجود مقدس و مبارک امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌‌طالب علیه السّلام است، او بخواهد یا نخواهد در تحت لوا و ولایت امیرالمؤمنین علیه السّلام قرار گرفته است و در روز قیامت همین علی می‌آید و دست او را می‌گیرد.

 سلوک یعنی انسان برطبق آنچه حق تشخیص می‌دهد عمل کند؛ منتهی ما در این