عنوان بصری ج۲

عدم امکان بازگشت لحظه‌ای از لحظات از‌دست‌رفتۀ عمر انسان

 اگر انسان در نظر بگیرد که فردا خواهد مُرد، آن‌وقت نمی‌گذارد کار خیری را که باید انجام بدهد حتی یک‌ ثانیه تأخیر بیفتد و همان را هم غنیمت می‌شمرد. سُلاّک و بزرگان همین یک ‌ثانیه را غنیمت گرفتند و دانستند که این فرصت از‌دست‌رفته دیگر جایگزین نمی‌گردد.

 در جلسۀ گذشته عرض شد تصور نکنید این فرصتی را که خداوند به انسان عطا کرده بیهوده است؛ خداوند در ازای هر ثانیه‌ فرصت در این دنیا، یک حصّۀ وجودی قرار داده است که وقتی این حصّۀ وجودی از بین رفت، دیگر چیزی به‌جای آن برنمی‌گردد. حصّۀ وجودیِ لحظۀ بعد متعلق به بعد است و فردا متعلق به فرداست.

 تصور نکنید که اگر فردا عمل خیری انجام دادید، آن عمل جبران‌کنندۀ روز قبل است؛ روز قیامت می‌گویند: در روز جمعه این عمل خیر را انجام ندادی و از عمل روز شنبه‌ این اثری است که الآن می‌بینی، ولی پروندۀ روز جمعۀ تو خالی است.

 آن‌وقت است که دیگر انسان از درون خود می‌سوزد که روزها و ساعات را پشت‌سر گذاشتم؛ در روز شنبه ساعت چهار بعدازظهر می‌توانستم این کار خیر را انجام دهم و انجام ندادم و این حصّۀ وجودی تمام شد!

عمر آدمی، بالاترین نعمت الهی

 حال آیا تابه‌حال توجه داشته‌ایم که این عمر بالاترین نعمتی است که خدا در این دنیا به ما داده است و هیچ‌چیز دیگری جایگزینش نیست؟! تصور نکنید که اگر در شصت‌سالگی از دنیا رفتید و می‌توانستید با این مقدار وقت کاری انجام دهید و ندادید، بقیه‌اش را در برزخ سپری می‌کنید؛ این فرصت دیگر برنمی‌گردد و لذا امام مجتبی علیه السّلام می‌فرماید: «و اعمَل لآخِرَتِکَ کَأنَّکَ تَموتُ ‎غَدًا؛ برای آخرت خود آن‌طور باش که گویی همین الآن فرصت از بین می‌رود.»