عنوان بصری ج۲

آسیّد محسن، مطلب دربارۀ آن مسئله‌ای که ما در این مدت باهم صحبت می‌کردیم، همان‌طور است که شما می‌گویید، ولکن به این کیفیت (و خصوصیتی را مطرح کردند.)

 عرض کردم: «آقا، وقتی مسئله غیر از این برای من تصور نمی‌شود، چه کنم؟!» ایشان فرمودند:

بله، همین‌طور است، درست است.

 انسان وقتی مسئله‌ای را می‌بیند، نمی‌تواند ذهن خود را تغییر دهد. وقتی الآن من این پارچ را در جلوی خود می‌بینم، هرچه شما بگویید تخیّل است نمی‌توانم چیزی را که می‌بینم رد کنم.

 از کلام امیرالمؤمنین علیه السّلام که می‌فرماید: «و إنَّ لِلذِّکرِ لَأهلًا أخَذوهُ مِنَ الدُّنیا بَدَلًا» این معنا به‌نظر می‌رسد که شاید منظور حضرت این باشد که: «این اهل بخصوص و عدۀ معدود، افرادی هستند که ذکر را بَدَل از دنیا گرفته‌اند و به‌جای پرداختن به مسائل دنیا ( بِده‌بِستان، مشاجرۀ با دیگران، برای یکدیگر نقشه کشیدن، بر دیگری ترفّع و ریاست پیدا کردن، دیگری را از‌صحنه‌به‌در‌کردن و کوبیدن) سرشان را در لاک خود فرو برده‌اند و دنیا را به اهلش سپرده‌اند.»

کلام مرحوم قاضی در نهی از اشتغال به دنیا

 مرحوم قاضی ـ رضوان الله علیه ـ در دستوری که برای دوستانشان در ماه رجب و شعبان و رمضان می‌دهند، می‌فرمایند:

ما لَنا و لِلدُّنیا؟! قَد غَرَّتنا و شَغَلَتنا و استَهوَتنا و لَیسَت لَنا!

«ما را با دنیا چه کار؟! به‌راستی که دنیا ما را فریب داده، به پستی و ذلت کشانید! ما را از مقام عزت و رفعت پایین آورد. و دنیا پست‌تر از آن است که برای ما هدف قرار گیرد؛ پس آن را برای اهل دنیا واگذارید!»¹

کلام مرحوم علاّمه طهرانی در نهی از اشتغال به امور دنیا

 روزی مرحوم آقا در یک جمع چند‌نفری به ما فرمودند: