عنوان بصری ج۱

پس از یک تجربۀ شخصی بعد از ارتحال ایشان عرض می‌کنم که: واقعاً آنچه را که از دست دادیم دیگر قابل جبران نخواهد بود!

 باری، بحمد ‌الله مباحث و مطالب ایشان در شب‌های سه‌شنبه و روزهای جمعه که بعد از جلسۀ سیّار منتقل شد به مسجد قائم، باقی ماند. کتاب امام‌شناسی و معادشناسی ثمرۀ همین مباحث در روزهای جمعه و یا بعضی از ماه‌های مبارک رمضان می‌باشد، که ایشان بعضی مباحث را مانند معاد شناسی بعد از ماه مبارک در شب‌های سه‌شنبه ادامه می‌دادند.

اهتمام شدید حضرت علاّمه طهرانی در خدمت به اسلام و تبلیغ احکام آن

 جدّاً من نمی‌دانم این چه اهتمامی بود که ایشان داشتند! گویا یک نوع تعهّدی از ایشان گرفته بودند که: باید تمام ساعات شبانه‌روزشان را در خدمت به اسلام و تبلیغ احکام آن صرف کنند؛ ایشان وضعشان این‌طور بود.¹

اقامت علاّمه طهرانی در طهران، بر اساس دستور استاد

 روزی به بنده فرمودند: «من با میل و رغبت خود حتّی یک ساعت را در طهران نماندم و نمی‌مانم، و تمام مدّت اقامتم در طهران بر اساس دستور بوده است.»² و می‌فرمودند: «فلانی! ثمرۀ ماندنِ ما در طهران، همین چند جوانی است که می‌بینی ما با اینها حشر و نشر و نشست و برخاست داریم.»

 طبعاً به واسطۀ این حشر و نشر، مقداری از مطالب و مسائلی که مطرح می‌شد، به صورت همین کتاب‌ها درآمده است و خیلی از آنها هم متأسّفانه نه تسجیل شده و نه در دفتر و کتابی مکتوب شده است.

علاّمه طهرانی اهل تعریف از خود نبوده‌اند

 به یاد دارم که شب سه‌شنبه‌ای بود و من مریض بودم، و در عین‌حال می‌توانستم به مسجد بروم و این‌طور نبود که نتوانم شرکت نمایم، و خلاصه تنبلی کردم و نرفتن من تنها به علّت کسالت نبود. ایشان به مسجد که در آن موقع نزدیک