عنوان بصری ج۱

آنها را دعوت به صبر و بردباری و تحمّل می‌کند که مبادا از جادۀ اعتدال خارج شوید، و از طرف دیگر همه را به خدا سپرده و می‌گوید: بادا باد! وقایع پس از من به من چه مربوط است؟! بعد از من هر چه پیش آید به من ارتباطی ندارد و وظیفۀ من در اینجا شهادت در راه خداست. حال اگر خدا می‌خواهد بلایا و مصیبت‌ها را بر سر ذراری و أقربای من آورد، به من مربوط نیست؛ چه اینها بندگان و مملوک او هستند و او از من به اهل بیت من نزدیک‌تر است. اگر او می‌خواهد که آنها اسیر و روی و مویشان مشاهده شود و حتّی آنها را به کنیزی ببرند، خود می‌داند و کار او به من چه ربطی دارد و مگر من قیّم و موکّل بر آنان هستم؟!

 و این همان چیزی که در اصطلاح عرفاء به مقام جمع، اطلاق می‌شود؛ مقام جمع، همان مقامی است که رتبۀ أعلای آن اختصاص به امام علیه السّلام دارد. یعنی اگر فرضاً دل امام حسین علیه السّلام را شکافته و به حقیقت و سرّ و باطنش برسیم، که هیچ‌گاه نخواهیم رسید مگر اینکه خودش عنایتی کند و ذرّه‌ای به ما بنمایاند، دو مطلب را می‌یابیم که این دو مسأله در عالم ظاهر با یکدیگر مخالف و در عالم باطن عین یکدیگرند.¹

مسأله اوّل در مقام جمع‌الجمعی رعایت شئون عالم ظاهر است

 مسأله اوّل عبارت است از: توصیه و نصیحت و امر و نهی و ارشاد و تربیت و هدایت در مقام ظاهر،‌ که حتماً باید این امور در عالم ظاهر لحاظ شود؛ به عکس ما که اگر برایمان یک بیماری و مرضی پیش آید به کلّی خدا را فراموش کرده و قافیه را می‌بازیم.

داستان شخصی که با کسالت سرطان خون از همه چیز مأیوس شده بود 

 شخصی مبتلا به کسالت سرطان خون شده بود و ما به دیدنش رفته بودیم؛ ایشان در حالی‌که هنوز چند ماهی مانده بود که از دنیا برود، به صرف اینکه به او